Грешки во конструирањето на концептот за колективна безбедност

„Постојано беше укажувано на тоа дека двата предуслова, на коишто беше врзан системот за колективна безбедност: согласување и принудување, се противречни еден на друг и затоа се исклучуваат. Ако големите сили се согласни, тогаш не е потребно изнудување. Ако изнудувањето се применува од големите сили против помали држави, тогаш ова нема никаква врска со колективна безбедност, туку со диктат од страна на големите сили. Или големите сили не се 'in concert', тогаш мерките на сила се сосем невозможни и системот е нефункционален.

Конечно може да се аргументира дека зголемената биполаризација на системот на држави по 1946 го остави да старее системот за колективна безбедност, којшто може да функционира само ако постои доволно голем број на, што е можно, подеднакво силни актери, пред воопшто да стапи во акција (...).

Двете остварувања на концептот на колективна безбедност, Сојузот на народи и Обединетите нации, уште еднаш ставаат јасно до знаење дека на овој приод на глобално ниво не му е пишано да има успех. Неговото поимање сокрива во себе дека има за претпоставка консензус, којшто во светски размери не е даден во догледно време.

Регионално може да се забележи, како на пр. во Европската заедница. Таа, на пр., не содржи систем на колективна безбедност, таков не ñ е ни потребен, бидејќи безбедноста е одамна обезбедена и изменета со повисоки форми на соработка (...).

Ако принципите на постапка на колективна безбедност се покажаа како некорисни, бидејќи беа прерани, истото не мора да значи и за целиот концепт на меѓународната организација (...). Обединетите нации, коишто со резолуцијата 'uniting for peace' од 1950 го поставија принципот на колективна безбедност на една поширока основа, во која е вклучено и Генералното собрание, во 1956 се откажаа од него во полза на еден друг принцип 'peace-keeping'.

Значењето на овој процес не може да биде оценет доволно високо. Тој за првпат покажува дека мировно-стратешката функција на меѓународната организација не е поврзана само со примената на колективна сила, туку е толку појака колку што е оддалечена од тоа (...).

Даг Хамарскјелд во 1956 ја ребазираше функцијата на обезбедување мир врз принципот на консензус, согласување. Трупата за обезбедување мир на Обединетите нации можеше да биде ангажирана само тогаш и само онаму, каде страните во некој конфликт се согласуваат на таков ангажман. Трупите и не беа одредени за тоа да спроведат конкретно решение на конфликтот, туку само за да спречат негово изведување со сила.

Оваа задача повеќе не беше во перспективата на она што колективната безбедност сакаше да го оствари, а и беше опремена со сосем поинакви средства. Тие се откажуваа од припишување вина и казнување. Тие го врзуваа својот ангажман за согласноста на конфликтните страни (...).

Хамарскјелд на тој начин им ги создаде на Обединетите нации не само нивните први вистински и трајни успеси на полето на обезбедување мир (колку и да беа тие мали); тој ја доведе меѓународната организација до едно ново, соодветно разбирање за нејзините можности и способности на полето на безбедноста“."

[од: Ернст-Ото Чемпил, Friedensstrategien. Systemwandel durch Internationale Organisationen, Demokratisierung und Wirtschaft, Paderborn u.a. 1986, S. 96-98 (Мировни стратегии. Системска промена преку меѓународни организации, демократизација и економија, Падерборн и др., 1986 стр. 96-98)]