Gabime në konstruktin e  konceptit të sigurisë kolektive

"Herë pas here tërhiqet vëmendja në lidhje me faktin, se dy kushtet paraprake me të cilat lidhet sistemi i sigurisë kolektive:  të qenët dakord dhe imponimi kundërshtojnë njëri-tjetrin, pra, edhe përjashtohen në mënyrë reciproke. Kur Fuqitë e Mëdha bien dakord, atëherë nuk ka nevojë për imponim. Nëse ky i fundit zbatohet nga Fuqitë e Mëdha kundër shteteve më të vogla, atëherë kjo nuk ka të bëjë më me sigurinë kolektive por me diktatin e Fuqive të Mëdha. Ose kur Fuqitë e Mëdha nuk janë  'in concert', atëherë masat shtrënguese janë absolutisht të pamundura dhe, në këtë mënyrë, sistemi është i paaftë të funksionojë.

Në mbyllje, mund të argumentohet madje, që bipolarizimi në rritje i sistemit të shteteve pas vitit 1946 bëri që Sistemi i Sigurisë Kolektive, i cili mund të funksionojë vetëm nëse ekzistojnë një numër i madh aktorësh mundësisht të të njëjtit potencial, të vjetërohej përpara se të hynte me të vërtetë në veprim (...).

Të dyja realizimet e Konceptit të Sigurisë Kolektive, Lidhja e Popujve dhe Kombet e Bashkuara, treguan sërish qartë, se kjo linjë nuk është e destinuar të ketë sukses në nivel global. Konceptimi i saj fsheh vetëm faktin, se ajo presupozon një konsensus në nivel botëror, i cili duket se  nuk do të ekzistojë edhe për një kohë të pacaktuar.

Ajo ndeshet vetëm në nivel rajonal, psh. në Komunitetin Evropian, i cili nuk përmban në vetvete një Sistem të Sigurisë Kolektive dhe nuk ka nevojë për të, sepse siguria është garantuar dhe eështë zëvendësuar me forma të tjera të bashkëpunimit (...).

Nëse parimet proceduriale të Sigurisë Kolektive kanë treguar, se janë të pazbatueshme për shkak të hershmërisë së tyre, nuk është e thënë që të vlejë e njëjta gjë edhe për Organizatën Ndërkombëtare (...). Kombet e Bashkuara, të cilat me anë të Rezolutës 'uniting for peace' të vitit 1950 e vendosën parimin e Sigurisë kolektive në një bazë edhe më të gjerë, që përfshinte edhe Asamblenë e Përgjithshme, në vitin 1956 hoqën dorë prej tij në favor të një parimi krejt tjetër, pikërisht të parimit 'peace-keeping'.

Rëndësia e këtij proçesi nuk mund të vlerësohet kurrë aq sa duhet. Ai tregon për herë të parë, se funksioni strategjik për paqen i Organizatës Ndërkombëtare, për të qenë sa më i fortë, duhet që jo vetëm të mos jetë i lidhur me përdorimin kolektiv të dhunës, por madje të qëndrojë sa më larg atij (...).

Dag Hammarskjöld, në vitin 1956, e riorganizoi konceptin e garantimit të paqes duke e bazuar atë në parimin e konsensusit, të të rënit dakord. Trupat e Kombeve të Bashkuara për garantimin e paqes viheshin në veprim vetë atëherë dhe aty, ku palët në konflikt kishin rënë dakord për këtë. Trupat nuk ishin parashikuar për të aplikuar një zgjidhje konkrete të konfliktit, por vetëm për të penguar një rrugë të dhunshme të tij.

Kjo detyrë nuk ishte më në perspektivën e asaj, çka Siguria Kolektive kërkonte të arrinte  dhe iu besua para së gjithash disa mjeteve dhe mënyrave krejt të tjera. Këto të fundit hiqnin dorë nga caktimi i fajtorëve dhe nga dënimi; aplikimi i tyre lidhej me konsensusin e palëve në konflikt (...).

Hammarskjöld ia doli në këtë mënyrë, që jo vetëm t'u siguronte Kombeve të Bashkuara sukseset e tyre të para dhe të vërteta në fushën e garantimit të paqes (sado minimale që të duken ato); por ai e solli Organizatën Ndërkombëtare edhe më afër një vlerësimi të ri dhe të përshtatshëm të mundësive dhe aftësive të saj në fushën e Sigurisë."

[nga: Ernst-Otto Czempiel, Strategji paqeje. Ndryshimi i sistemit përmes Organizatave Ndërkombëtare, demokratizimit dhe ekonomisë, Paderborn  1986, F. 96-98]