Vetëm një ndryshim rrënjësor i kursit të politikës së Bashkimit Sovjetik përkundrejt OKB-së në kontekstin e konceptit të ri të Gorbacovit për politikën e jashtme, ndryshim ky që gjeti përgjigje - pas një faze hezitimi – në hapa të ngjashme politike nga ana e SHBA në OKB, mundësoi një shndërrim thelbësor të aktivitetit të Kombeve të Bashkuara (...). Shprehjen e tij më të fuqishme ky kurs i ri e gjeti në një fjalim të Gorbacovit, mbajtur në datën 7 dhjetor 1988 përpara Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara (...). Ai u shpreh për një përforcim të Kombeve të Bashkuara dhe nxori në pah sfidat dhe mundësitë e reja."

[nga: Helmut Volger, Mbi historinë e Kombeve të Bashkuara; në: Nga politika dhe historia aktuale 42/1995, Zyra Qendrore Federale për Edukimin Politik Bonn, F. 9]

Pas një hezitimi fillestar të SHBA nën udhëheqjen e Regan-it vijoi një fazë bashkëpunimi aktiv – para së gjithash nën pasardhësin e tj George Bush -: "Numri i vetove u ul në zero, ndërkohë që nga ana tjetër pati një rritje thuajse eksplozive të numrit të rezolutave dhe masave vendosur me konsensus " (Gareis/Varwick). Kështu mundi të merrte fund Lufta e Parë e Gjirit, po ashtu edhe konflikti i Afganistanit.

Në të dyja këto zona konflikti u dërguan misione paqeje, numri i të cilave u rrit vrullshëm: Helmetat Blu u shndërruan nga një dukuri periferike e politikës ndërkombëtare në një instrument qendror të politikës. Në vitin 1988 ato morën çmimin Nobel për Paqen. Përveç kësaj, konfliktet në Angola, Namibi, Kamboxha dhe në Saharanë Perëndimore mundën të zgjidheshin në mënyrë të suksesshme. Ashtu si edhe në Fazën e Themelimit të Kombeve të Bashkuara, u përhap një optimizëm vërtetë i madh. George Bush fliste për një "new world order", në të cilin Kombeve të Bashkuara u takonte një rol i rëndësishëm.

"Sulmi i Irakut mbi Kuvajtin i shkatërroi shpresat për një botë pa luftra ndërshtetërore dhe shpërbërja e mbarsur me konfliktet e shteteve në Afrikë (Somali) dhe Evropë (Jugosllavi) e vuri organizatën botërore para shume sfidave. Kombet e Bashkuara e panë veten më pas gjithnjë e më shumë të konfrontuar me konflikte ndërshtetërore.

"Nëse Kombet e Bashkuara, në përpjekjet e tyre të viteve '70 - '80 për të zbutur problemet sociale, ekonomike, ekologjike dhe humanitare në shumë prej shteteve të tyre anëtare – para së gjithash përmes rezistencës  së vendeve industriale kundër programeve multilaterale të ndihmës me kosto të larta dhe kundër kërkesës për ristrukturimin e sistemit të ekonomisë botërore [shih paragrafin paraardhës] -, u desh të shënonin disfata të herëpashershme, në vitet '90-të ato u përpoqën që përmes konferencash të përgatitura në mënyrë intensive të gjenin koncepte zgjidhjeje për problemet globale, që po bëheshin gjithnjë e më akute. (...) [një përmbledhje konferencave të rëndësishme vihet në dispozicion në Kompleksin tematik Globalizimi ].

Në përfundim, në të gjitha konferencat janë shënuar si suksese ashtu edhe dështime. Si sukses duhet vlerësuar pjesëmarrja e madhe e OJQ-ve, prezenca e fuqishme e  politikanëve të rangut të lartë nga shtetet anëtare si dhe jehona e gjerë e konferencave në masmedia. Suksese të pjesshme u shënuan në lidhje me marrëveshjet ndërkombëtare të detyrueshme, pasi zakonisht ato mbeteshin në nivelin e deklaratave të qëllimeve dhe të programeve të veprimit; vetëm në Konferencën mbi mjedisin në Rio u miratuan dy Konventa të Përgjithshme për mbrojtjen e specieve dhe të klimës, të cilat për t’u bërë efektive kanë nevojë për përcaktime të reja në nivel përmbajtjeje përmes konferencash të tjera. "

[nga: Helmut Volger, Mbi historinë e Kombeve të Bashkuara; në: Nga politika dhe historia aktuale 42/1995, Zyra Qendrore Federale për Edukimin Politik Bonn, F. 11]

Megjithë karakterin e detyrueshëm të shumë deklaratave në lidhje me probleme globale, Kombet e Bashkuara janë stabilizuar si forum për trajtimin e vazhdueshëm të këtyre problemeve. Në të gjitha Konceptet e Global Governance  ato luajnë një rol qendror – si organizata e vetme globale. Vështirësia kryesore në reformat politike, që do t’i korrespondonte globalizimit të problemeve, qëndron në organizimin e qeverisjes tej kufijve të shtetit kombëtar në mënyrë efektive  dhe demokratike. Një ndër problemet më urgjente të shkencës politike është zhvillimi i modeleve inovative për këtë qëllim.

[Boutros Boutros-Ghali,
Sekretar i Përgjithshëm i OKB-së 
1991-1996]

Në fakt Sekretari i Përgjithshëm kishte paralajmëruar në mënyrë të përsëritur në lidhje me mbingarkimin e Trupave të Paqes me detyra, të papërshtatshme për to. Por zgjerimi i mandatit të UNPROFOR, i cili ishte edhe pasojë e presionit të ngjarjeve, nuk gjeti përgjigje në pajisjet ushtarake dhe në qartësinë politike dhe juridike të rregullave të lojës në mision… Helmetat Blu në disa raste u morën peng … dhe ranë mes frontesh, për të cilat shpesh nuk ishte e qartë, nëse ishin forca të rregullta të armatosura apo përbëheshin nga të ashtuquajturit lordët e luftës (...).

Misionet e dështuara në Somali dhe në ish-Jugosllavi simbolizojnë fillimin e krizës së ruajtjes dhe garantimit të paqes nga Kombet e Bashkuara. Përvojat me të ashtuquajturin Peacekeeping i 'Brezit të Tretë', gjatë të cilit për realizimin e mandateve të Helmetave Blu u përdorën edhe instrumentat e detyrimit dhe të dhunës ushtarake, janë kontradiktore. Kështu pamjet e ushtarëve amerikanë të vrarë në Somali, të cilat u shpërndanë në të gjithë botën, apo marrja peng e trupave të paqes së OKB-së në Bosnje-Hercegovinë shkaktuan një rënie dramatike të gatishmërisë së shumë shteteve për të rrezikuar ushtarët e tyre në misione të vështira.
 

Marrja e Srebenicës, zonës së mbrojtur nga trupat e Kombeve të Bashkuara, nga serbët në korrik 1995 (ku u vranë të paktën 7000 boshnjakë, që kishin besuar më kot në mbrojtjen e Kombeve të Bashkuara) u shndërrua në një simbol të dështmit të OKB-së në situata konkrete konfliktesh."

[nga: Sven Gareis/Johannes Varwick, Kombet  e Bashkuara. Detyrat, instrumentat dhe reformat. Zyra Federale Qendrore  për edukimin politik. Seri shkrimsh, vëll. 403, F. 128-130]

Në Ruanda, megjithë prezencën e misionit të paqes, u vranë 800.000 njerëz, përpara se të bihej dakord për një ndërhyrje ushtarake. "Përmes këtyre hapave të gabuara, OKB-ja u vu në një dritë të keqe për një pjesë të madhe të opinionit publik duke krijuar përshtypjen e një tigri të paaftë prej letre " (Gareis/Varwick). Ishte tashmë e qartë, që misionet e paqes të tipit të ri kërkonin një konceptim krejt të ri. Gareis dhe Varwick konstatonin në mënyrë përmbledhëse: "Megjithëse bilanci i Kombeve të Bashkuara nuk është thjesht dhe vetëm negativ, kjo organizatë botërore gjatë viteve '90-të ra në një krizë të thellë."

[nga: Sven Gareis/Johannes Varwick, Kombet e Bashkuara. Detyrat, instrumentat, reformat; Zyra Federale Qendrore për edukimin politik, Seri shkrimesh vëll. 403, Bonn 2003, F. 131]