Pozadina

Apartheid u Južnoj Africi - pozadina za Tutuovo delovanje

[Više detaljnih informacija o nastanku, razvoju i prevazilaženju aparetheida u Južnoj Africi naći ćete u okviru proširene teme Apartheid u tematskom kompleksku Ljudska prava]

Desmond Mpilo Tutu rođen je 1931. godine u veoma nepravednom svetu. Njegova prorodica, kao i većina crnaca u Južnoj Africi, imala je vrlo malo novca. Živeli su u jednoj maloj kolibi bez struje i tekuće vode. Svi crnci morali su sa sobom nositi pasoš u koji su bile unešene detaljne informacije o njima, pa čak i njegov otac koji je bio uvaženi učitelj. Bela policija ponekad bi zaustavljala crnce samo da proveri da li sa sobom imaju pasoš. Ovo su bile posledice belačke politike u Južnoj Africi koja je već 1910. godine počela da razmišlja o tome kako bi po osnovu tlačenja ostvarila nadmoć za belačku manjinu nad crnačkom većinom.

1948. godine položaj "obojenih" u Južnoj Africi još više se pogoršao: održani su izbori na kojima su pravo glasa imali samo Južnoafrikanci. Kao pobednik iz izbora izašla je Nacionalna partija čiji je osnovni cilj bio apartheid, dakle, podela rasa. Ova partija obećala je da će uvesti zakone protiv obojenih, da bi osigurala moć belaca. Nova vladajuća partija provodila je podelu rasa, diskriminaciju i tlačenje do krajnjih granica.

Prvi zakoni nove vlade ciljano su donešeni da bi organizovali sistematsku podelu između rasa kako u svakodnevnom, tako i u političkom životu. Svi građani Južne Afrike podeljeni su po boji kože: razlika je postojala između beleca, obojenih (dakle, mešanaca), azijata i domaćih (dakle, crnaca). Ova podela je bila jako komplikovana, jer je kod obojenih postojalo još daljih sedam podgrupa, a kod crnaca po osnovu jezika još daljih osam grupa.

Odnosi i brakovi između belaca i nebelaca bili su zabranjeni i kažnjivi. Politički, nebelci su bili tlačeni samim tim, što su im bili zabranjeni skupovi svake vrste. Zbog toga uopšte nije moglo doći do ostvarivanja i građenja političke opozicije. Činjenica da su obojeni bili tlačeni i na ekonomskom planu čini se u okviru ovakve situacije sama po sebi razumljiva. Oni su bili iskorištavani kao radna snaga, bili su manje plaćeni, bilo im je zabranjeno da se organizuju putem sindikata i nisu imali pravo na štrajk. Jedan od najgorih zakona - koji se tada ticao i Tutua, jer je bio učitelj po zanimanju - bio je tzv. Bantu Education Act. Ovaj zakon je jedan od osnovnih razloga za buđenje Tutuove političke svesti. Po ovom Zakonu, crni učenici su jednostavno trebali dobijati lošije obrazovanje u školama nego beli učenici. Tadašnji premijer Južne Afrike, Verwoerd, verovao je, naime, da Južnoj Africi nisu bili potrebni pametni i dobro obrazovani crnci. Umesto toga njih je trebalo odgajati da budu robovi belaca.

Kada je podela po rasama sa stanovišta belaca bila provedena, ostalo je još samo da se teži i da se ta težnja ostvari: bogata Južna Afrika u kojoj bi crnci bili iskorištavani samo kao jeftina radna snaga. Zbog toga su nastale umetne države tzv. Homelands i gotovo svaki crnac je izgubio južnoafričko državljanstvo i postao građaninom jedne od ovakvih umetnih država. 75% stanovništva trebalo je biti smešteno na 13% teritorije Južne Afrike (vidi sliku levo)

Ipak, belačka vlada u Petoriji nije vodila laku igru. Već jako rano formirao se otpor u Južnoj Africi koji je vođen najpre od African National Congress (ANC), partije Nelsona Mandele, što je i danas pod vođstvom Thabo Mbekia vladajuća partija. ANC je crnačko stanovništvo pozivao na civilni neposluh na koji je vlada reagovala silom i što se završilo zabranjivanjem ANC-a 1960. godine i hapšenjem Nelsona Mandele i njegovih prijatelja 1964. godine. Novi pokret otpora osnovan je 1968. godine pod vođstvom studenta Steve Bikoa i pod imenom Black Consciousness Movement. Cilj ove organizacije bilo je jačanje samopouzdanja kod crnaca. A za ostvarivanje ovog cilja celi pokret nije želeo upotrebljavati, niti je upotrebljavao silu.

Kada se Tutu nakon dugogodišnjeg boravka u inostranstvu 1975. godine vratio u Južnu Afriku na mesto anglikanskog dekana u Johanesburgu morao je iznenada ustanoviti, da se situacija pogoršala za više puta u vreme njegovog odsustvovanja iz domovine: uslovi koji su nalikovali građanskom ratu bili su karakteristični za Južnu Afriku 70-tih i 80-tih godina. Prodavnice i automobili bili su u plamenu, stotine ljudi bivalo je ubijeno, deca, umesto da idu u školu, stajala su u prvim redovima, čak su i crnački "informanti" bivali linčovani. Južna Afrika je postala policijska država, a crnačka omladina bila je radikalizovana.

I vlada u Petoriji dalje je poslovala sa strahom. Crnački otpor nije više bio jedna mala grupa, koja se mogla brzo eliminisati, nego je postala velika moć koju se za sebe moglo pridobiti samo uz ustupke. Čak je i internacionalni pritisak na Južnu Afriku, na kraju krajeva, između ostalog, zahvaljujući i naporima Desmonda Tutua, porastao. Dodela Nobelove nagrade za mir Desmondu Tutuu 1984. godine može se posmatrati kao znak, kao izjava međunarodne zajednice i kao politička izjava, da je apartheid u Južnoj Africi nepravedan i da predstavlja pretnju miru.

Prvi mali ustupci u formi ublažavanja zakona napravljeni su od strane vlade. Ali kada je ovo naišlo na odbijanje kod crnačkog stanovništva, koje je želelo reforme i novu Južnu Afriku, situacija je u toj meri eskalirala da je 1986. godine proglašeno vanredno stanje, te je bio osnovan put za prevazilaženje apartheida. 1990. godine tadašnji premijer de Klerk objavio je pad apartheida. Nelson Mandela je nakon 25 godina pušten iz zatvora, ukinute su sve zabrane koje su izrečene protiv političkih organizacija i vođeni su pregovori o opštem pravu glasa. Nakon prvih opštih slobodnih izbora u Južnoj Afrci 1994. godine Nelson Mandela je izašao kao pobednik.