Majka Tereza pomagala je najsiromašnijima među svim siromašnim Njih je bilo i još uvek ih u Kalkuti ima dovoljno. Ovaj, istovremeno fascinirajući i užasavajući, grad čini pozadinu za delo Majke Tereze. Sledeća dva teksta pokušavaju predstaviti Kalkutu i utiske o ovom gradu: 

Tekst 1: Kalkuta - Matropola u krizi (Nemačko-indijsko društvo Sachsen Anhalt e.V.) Tekst 2: Grad bede i radosti (Kirstin Wenk, Berliner Morgenpost)

[Početak stranice]

Ovakva Kalkuta koja nam danas predstavlja nerešive probleme razvoja gradova Trećeg sveta, bila je do ostvarenja nezavisnosti i podele Indije drugi grad po veličini britanskog Carstva, odmah posle Londona, najveći i najbogatiji grad Indije, najvažnija luka i najzanačajniji industrijski grad. Bio je to kolonijalni grad par excellence, mesto spajanja Britanije sa Indijom iz kojega su pljačkani i iskorištavani ostali delovi zemlje, što je išlo u prilog i indijskoj eliti u Kalkuti. 

Osiromašenje ostatka zemlje i eksplozija prirodnog priraštaja naterala je stanovnike ostalih kontinentalnih delova Indije na preseljanje u Kalkutu. Struja doseljenika još je više pojačana podelom Indije i to dolaskom izbeglica iz istočnih delova Bengala. Ali ekonomija u gradu je stagnirala i nije nudila nova radna mesta, tako da je bez daljnjeg bila uništena ravnoteža između broja stanovnika u gradu i mogućnosti preživljavanja. Grad u kojem su Britanci nekada planirali maksimalan broj od milion stanovnika, pucao je po svim šavovima. U roku od 30 godina broj stanovnika je od 1961. godine sa 4,4 miliona porastao na današnjih preko 12 miliona. Kao kod jezera koje više ne može prihvatiti na svoju površinu stvari koje se u njega stavljaju došlo je do presipanja Kalkute.  

Dramatične posledice ove mešavine eksplozije broja stanovnika i ekonomske stagnacije, danas se u Kalkuti mogu sresti na svakom koraku. Zajedno sa Delhijem, Kalkuta se ubraja u sedam gradova sveta gde je najveće zagađenje vazduha. Ubitačna vlažno vrela klima zajedno sa zagađenim vazduhom dovela je do toga da danas više od polovine stanovnika boluju od bronhitisa, zapaljenja pluća, tuberkuloze i drugih bolesti dišnog sistema. Kako god je zagađen vazduh zagađena je i voda, obzirom da cevi gradskog vodovoda potiču još iz prošlog stoleća. Doduše, samo je polovina stanovništva priključena na gradski vodovod, te ima tekuću vodu u svojim domovima. Kanalizacija postoji samo u centru grada, tako da su ulice svake godine za vreme monsuna preplavljene otpadnim vodama. Redovni svakodnevni nestanci struje koji se dešavaju i po nekoliko puta više nikoga ne uzbuđuju. 

Najsnažniji utisak, ipak, ostavljaju posledice prenaseljenosti. Na jedan kvadratni kilometar naguralo se više od 30.000 stanovnika. Dve trećine stanovnika Kalkute žive u zvaničnim i od vlade priznatim tzv. Slum oblastima. Za otprilike 5 maraka mesečno, oni životare u kućama napravljenim ponekad od lima, ili starih drvenih sanduka. Ovi ljudi smatraju privilegijom da u tzv. Slums ponekad vladaju jake socijalne veze i da postoji minimum sanitarnih prostorija. Tu se još ubrajaju i tzv. Squatters, koji kao divlji naseljenici, žive u "kućama" napravljenim od štofa ili plastike, koje kao prenoćište naprave oslanjajući ih na zidove okolnih kuća. Najgore je ljudima kojih ima oko milion i, koji, osim limenog kazana, poseduju još samo po jedan zaprljani madrac. Oni svoje bivstvovanje provode na pločnicima, ulazima u kuće drugih, pod volovskim zapregama, pored brda smeća, otvorenih kanala za otpadnu vodu među pacovima i bolesnim psima.  

Buka, smrad, masovno siromaštvo i poznati tvrdoglavi temperament Bengala dozvolili su da Kalkuta postane veštičiji kazan. Nigde na svetu atmosfera i opšte raspoloženje nije tako agresivno kao ovde. Ali ipak! Kalkuta, ovaj grad noćne more čini se da pulsira od života. Optimizam, vitalnost, humor i kreativnost su životna filozofija Bengala i čini se da se ova radost života u odnosu na katastrofu u kojoj se nalaze gotovo fizički oseća. Nigde u Indiji se ne smeje tako od srca i ne slavi se tako radosno, nigde se tako intenzivno i kontroverzno ne debatuje kao ovde. Ono što stanovnici Bengala misle danas, to je sutra prisutno u celoj Indiji, glasi indijska poslovica. Domovina prvog indijskog nosioca Nobelove nagrade za mir, Rabindranath Tagore, grad filozofa Ramakrishna, Vivekananda i Sri Aurobindo, tvrđava indijskih intelektualaca i revolucionara, važi kao kulturna i umetnička metropola Sub-kontinenta. Nigde drugo na svetu ne snima se toliko umetnički ambicioznih filmova, hiljade literarnih magazina, koji se traže i čitaju, stotine pozorišta, sa uglavnom glumcima-amaterima, godišnja izložba knjiga sa oko dva miliona posetilaca, velika većina njih iz Kalkute, a među njima mnogi koji si uopšte ne mogu priuštiti kupovnu knjige. Kratko rečeno: Duhovni život kakvog poznaje malo koji grad Indije. Bez obzira na to koliko je puta u poslednjim decenijama Kalkuti predviđena propast, Bengalci su ponosni na njihov glavni grad. 

Grad bede i radosti

Na majušnim pećima na ugalj žene u limenim konzervama kuhaju rižu, deca prebiru po kontejnerima, tražeći ostatke povrća, bolesni i gladni psi i crne ptice čekaju na to da i za njih ostane nešto od hrane. Na ulicama se guraju udareni automobili, vespe koje prave veliku buku i rikše sa biciklom u smogu koji davi. 

Kalkuta, glavni grad indijske ujedinjene države Zapadni Bengal, je more bede. A struja siromašnih koji se doseljavaju iz obližnjih sela se ne smanjuje. Niko tačno ne zna koliko stanovnika ima najveća i najmlađa metropola Indije. Najmanje je to jedanaest miliona, a svakodnevno se doseli oko 2000 ljudi, koji za sebe traže malo mesto na već preplavljenim pločnicima. 

Usred te bede u subotu sahranjena Majka Tereza otvorila je 1949. godine kuću svog reda "Misionari ljubavi prema bližnjem svom". Opatica je izgladnelima davala topao obrok, umirućima krevet - i što je najvažnije - ona im je davala saosećanje i delila njihovu sudbinu. 

Po Božici Kali ime je dobilo nekadašnje ribarsko selo Kalikata, koje po prvi put pominje bengalski pesnik 1495. godine. Iz tog sela izrasla je lučka metropola Kalkuta, osnovana 1690. godine kao  podružnica ostindijske trgovačke kompanije od strane Engleza. Od 1773. do 1912. godine Kalkuta je bila glavni grad britanske Indije. Za vreme kolonijalne vladavine počeo je privredni uspon grada. Nastale su veličanstvene engleske građevine sa indijskim elementima kao što je Victoria Memorial. Ipak, većina bivših vila danas su propale ili upropaštene. U nadi da će u Kalkuti naći posao od 1914. godine sve više stanovnika sa sela doseljavalo se u metropolu. Velika navala izbeglica krenula je ka Kalkuti 1947. godine kada se muslimanski Pakistan (istočni Pakistan danas je Bangladeš) pod teškim borbama odvojio od Indije. 

Kalkuta nije samo "umirući grad", kako ju je jednom nazvao Rajiv Gandi, poslednji premijer Nehru-Gandi dinastije. Kalkuta je i centar indijskih intelektualaca i umetničke avangarde. U "gradu radosti" živeo je i francuski pisac Dominique Lapierre, koji je u svom bestseleru napisao, da je u bednim četvrtima video toliko ljubavi, saosećanja i sreće kao nigde drugo na svetu. 

[Kirstin Wenk, Berliner Morgenpost od 15. septembra 1997.]