Indiju pre osnivanja države 1947. godine zapravo ne možemo posmatrati kao jedinstvenu državu. Pre toga radilo se više o jednoj kulturi nego o državi. Oblast u formi jednog poluotoka, često nazivana i sub-kontinent, dugo vremena bila je isključena od strane drugih naroda. To je u svakom slučaju bilo povezano sa tim da se na severu ove zemlje protežu ogromni planinski lanci od kojih su najpoznatije Himalaje, a na jugu Arapsko more i Bengalski zaliv čine prirodne granice ka ovoj zemlji.  

Tek kada su arapski moreplovci i trgovci otkrili Indiju otprilike 1000 godina nakon Hrista, došlo je do dubljih promena. Sa arapskim pridošlicama razvio se islam u oblastima današnje Indije. Došlo je do trajne islamske okupacije ove zemlje. Osnivani su sultanati, islamsko gospodarstvo se utvrđivalo i izgrađeno je Mongulsko carstvo koje se održalo do 18.- veka. Nakon toga je nastao slab savez više država. Pod muslimanskim gospodarima hindusima je bilo omogućeno da održe svoju religiju. Krajem islamske vladavine svega jedna petina stanovništva bila je muslimanska. 

Ipak, od 1498. godine  - kada je Vasko de Gama otkrio morski put do Indije  - hrišćanski Evropljani počeli su sa naseljavanjem Indije. Najpre su Portugalci imali najsnažniju vlast. U 17. veku britanske "ostindijske trgovinske kompanije" osnovale su mnoge podružnice u lučkim gradovima Indije, npr. u Madrasu, Kalkuti i Bombaju. Oni su lagano pokušavali da celu zemlju obuhvate pod svoju kontrolu i iz ovih gradova-uporišta počeli su vojno osvajanje. Pošto Britanci nisu mogli ovu veliku zemlju (ca. 3,3 miliona km²) sa ogromnim brojem stanovnika (ca. 200 miliona) staviti pod centralnu britansku upravu, ostavili su kneževine da postoje i dalje onako kako su ih oni zatekli. Ipak, vladari ovih kneževina bili su odgovorni britanskom gospodaru. Britanski generalni guverneri koji su u bili direktno odgovorni britanskoj kruni odnosno britanskoj vladi imali su u Indiji poslednju reč. Postojeći feudalni sistem i društvenu podelu na kaste Britanci su takođe ostavili netaknutu, obzirom da su te dve stvari razdvajale Indijce i time ih sprečavali da se ujedine u borbi protiv Britanaca i da im pruže bilo kakav otpor. 1858. godine ipak je pružen određen otpor koji je odmah bio slomljen. Iste godine Britanci su smenili poslednjeg Mongula i postavili britanskog generalnog guvernera, koji je od tog momenta bio zamenik (izaslanik) kralja. Indijci su reagovali 1885. godine osnivanjem Nacionalnog kongresa, koji je težio postizanju nezavisnosti Indije - još mnogo pre nego je Gandi počeo svoju borbu u Indiji. Ova skupština Indijaca bila je tolerisana od strane Britanaca, s obzirom da nije imala zajedničko stanovište, jer se muslimani i hindusi nisu mogli ujediniti. Kasnije je Nacionalni kongres postao vodećom partijom u Indiji, koja je gotovo neprekidno na vlasti.  

U njegovoj borbi za slobodu Gandiju je za vrlo kratko vreme uspelo da u borbi za nezavisnost ujedini religije. Ipak, ovaj mir između religija nije trajao dugo. Jaz i razlike između Muslimana i Hindusa doveli su do podele teritorije nakon što je ostvarena autonomija na države Pakistan i Indiju, pri čemu je Pakistan u to doba obuhvatao severne i južne delove teritorije, na kojima je živelo posebno mnogo Muslimana. Tek kasnije južna oblast je dobila  nezavisnost i postala današnji Bangladeš.

Indija je time uveliko podeljena zemlja u kojoj su se pomešale velike religije, kao u retko kojoj državi sveta. Religiozni, sociološki i geografski askpekti koji proizilaze iz istorije Indije igraju i danas vrlo bitnu ulogu. Još i danas, s vremena na vreme, dolazi do nemira zbog heterogenosti stanovništva. Zemlja se sastoji iz različitih saveznih država, postoji preko hiljadu kasti, preko stotinu različitih jezika i različitih verskih pravaca. Pored Hindusa, Muslimana, hrišćana i Sikha u Indiji postoje još mnoge različite religije i sekte.  

[Početak stranice]

[Početak stranice]