|
|
|
| Šta čini narodnu partiju? Sledeći tekst pokušava u kratkoj formi dati definiciju "narodne partije"? U tekstu koji sledi predstavljeni su bitni argumenti naučne kontroverze koja se veže za narodnu partiju.
Narodne partije današnjice su partije sa širokim socijalnim spektrom (birača i članova), koji u tom smislu ukazuju na različita težišta (...), partije sa pluralističko-organizacionom strukturom, što posebno dolazi do izražaja postojanjem partijskih "krila" i primetno velikim brojem zaposlenih. Narodne partije imaju određeno viđenje sveta, iako ponekad veoma različito čak i kontroverzno, razvijaju opširnu programatiku i slede svoj osnovni strategijski cilj, da osvoje što je moguće više glasova, ne bi li, ukoliko je moguće, same obrazovale vladu. (...) Narodne partije su one partije koje može birati svako, ko se ne oseća obaveznim cilju razbijanja sistema, odnosno ne koristi takva sredstva. Oni žele provoditi politiku orijentisanu ka opštem blagostanju, koja se trudi da pronađe kompromis između interesa različitih društvenih grupa i slojeva. [...] Narodne partije su odraz pluralističko-demokratskog, "otvorenog" društva u kojem se istovremeno odigralo kako izjednačavanje, tako i diferenciranje životnih uslova i uslova rada, tako da je promocija u širim krugovima stanovništva tek sada moguća, kada više ne postoje nepremostive ideološke barijere i različiti interesni stavovi. [iz: Peter Haungs, Partijska demokratija u Saveznoj Republici Nemačkoj, Berlin 1980.; citat iz: Informacije o političkom obrazovanju 207, Bonn BpB 1997.] Kritičari tipa narodne partije (...) ukazuju na to da je narodna partija zapravo paravan za stvaranje odnosa moćnika: Činjenica je da i sada kao što je to bio slučaj i ranije - po viđenju kritičara - postoje principijelni konflikti političkog uređenja, koje počiva na privatnoj svojini produkcionih sredstava. Pojam "narodna partija" je u osnovi sam po sebi kontroverzan, s obzirom da jedna partija ne može predstavljati celi narod. Ideologija "narodne partije" - po kritičarima - ne mobiliše realne klasne interese širokih slojeva stanovništva, već se mnogo više zadovoljava nekritičkom promocijom i personalizacijom riječi. Pragmatičnost bez teorije vodi do gubitka principa i ispraznih floskula. Onaj ko promoviše narodne partije, zapravo se pomirio sa statusom quo i ne želi principijelno menjati društvo. Zagovornici narodnih partija (...) pozdravljaju postojanje narodnih partija kao posledice socijalno nepolariziranog društva: Odnos partija u jednoj demokratiji (...) ne sme biti neprijateljski. Ukoliko jedna partija želi da osvoji veliki broj glasova, onda njen program mora biti toliko obuhvatan da (dotadašnje) pristalice drugih partija osete da se narodna partija obraća i njima, te da ih ona svojim programom osvedoči i privuče sebi. Naravno da je problematično kada se konkurencija među partijama za vreme izbora svede samo na lični plebiscit (...). Onaj ko želi jasne alternative, previđa pri tome činjenicu da birači jednoj od ovih alternativa moraju dati odgovor "ne", a toliko masivan i u poslednje vreme gotovo trajan neuspeh partija koje ne žele sebe da vide kao narodnu partiju, sigurno potkrepljuje ovu činjenicu. [Uwe Backes/Eckhard Jesse, iz: informacije o političkom obrazovanju 207, Partijska demokratija, Bonn BpB 1997.]
|
|
Teme: Ljudska
prava I Uzori I Demokratija I Partije I Evropa
I Globalizacija I Ujedinjene
nacije I
Održivi razvoj
|
