Основи на политичкото образование

Политичкото образование претставува широко поле. Тука ќе мораме да се ограничиме на неколку забелешки. Посебни делови ги обработуваат поимите „политика“ и „образование“. Следниов извадок го обработува проблемот на ориентација кон вредностите и врзување кон вредности на политичкото образование:

„Политиката и образованието, а соодветно на тоа и политичкото образование, се форми на меѓународно дејствување; тие се ориентираат на цели т.е. вредности. Во едно плуралистичко општество се поставува прашањето дали и како може да се дојде до консензус за вредностите. За слободното образование на младите и возрасните можеби може да се верува во формирање на консензус преку јавна дискусија; политичкото образование во јавна одговорност, сепак, има потреба од легитимирање на своите односни вредности.

Модерната држава не може да одговори на прашањето: што е најголемото добро во еден „ансамбл“ на плуралистички вредности. Можеме да се согласиме со тоа дека таа треба да спречи лоши работи, а како културна и социјална држава таа мора позитивно да ги ориентира своите активности кон вредности. Но, политиката не можеме да ја разбереме како 'остварување' на највисоки вредности, туку како регулирање на конфликти и борба за подобар ред во поглед на општо прифатени цели, кои остануваат постојана задача како ориентациони вредности. Политиката не е спроведување на некој историски или морален закон, туку условено од ситуацијата дејствување во конфликти на интереси и целите. 'Темелните вредности' за политиката не се реализирачки програмски точки, туку регулативни идеи. Ориентацијата кон вредностите и процесот на одлучување, придружен со караници, припаѓаат заедно. Политичкото образование мора да го задоволи ова.“

[Бернхард Сутор, Theoretische Grundlagen; in: Wolfgang W. Mickel (Hrsg.), Handbuch zur politischen Bildung; Bundeszentrale für politische Bildung, Schriftenreihe Band 358, Bonn 1999, S. 66-67 (Теоретски основи; во: Волфганг В. Микел (издавач), Прирачник за политичкото образование; Сојузна централа за политичко образование, списи во томови, том 358, Бон 1999, стр. 66-67)]

Прашањето: Кои се всушност задачите на политичкото образование останува спорно по однос на деталите и е подложно на измени. Сепак, следниот извадок наведува неколку полиња на задачи што можат да служат како основа за консензус:

1. едуцирање и зацврстување на слободна демократска свест за вредности,
2. разбирање на основната структура на политиката како решение на актуелните проблеми преку донесување на обврзувачки одлуки за спорни општествени прашања,
3. ориентационо знаење во важни актуелни политички области со значење за иднината, на пр. демократијата и опасностите по неа, односот меѓу економија и екологија, иднината на заработувачкото општество, глобализацијата, обединувањето на Европа,
4. стекнување на извесни вештини како работење со информаци, медиуми итн.
Оттука непосредно резултираат две полиња на задачи со неизбежни, класифицирани содржини: 1. конкретизирање на темелни вредности (...). 2. разбирање на процесите на политичко одлучување со двата аспекта:
- носителите на одлуки и нивна легитимност (парламент, влада, усогласувања и избори, федерализам);
- содржини на одлучување и нивни извори: интереси и нивни агенти (граѓански иницијативи, здруженија, партии, медиуми).“

[Klaus Rothe, Aufgabenfelder; in: Wolfgang W. Mickel (Hrsg.), Handbuch zur politischen Bildung; Bundeszentrale für politische Bildung, Schriftenreihe Band 358, Bonn 1999, S. 97 (Клаус Роте, Полиња на задачи; во: Волфганг В. Микел (издавач), Прирачник за политичкото образование; Сојузна централа за политичко образование, списи во томови, том 358, Бон 1999, стр. 97)]

Други текстови се занимаваат со следниве теми:

[Автор: Рагнар Милер]

[Почеток на страна]