Edukimi politik në fillim të shekullit të 21-të [është] konfrontuar me një situatë shoqërore shndërrimi dhe tranzicioni, që e çon atë detyrimisht në perspektiva të reja në lidhje me përkufizimin e vetvetes  dhe detyrave të tij. Kjo situatë shndërrimi dhe tranzicioni ka shumë anë  dhe të çon në kërkesa të reja jo vetëm në drejtim të edukimit politik, por në drejtim të gjithë sistemit arsimor të shoqërive moderne. Referenca ndaj disa termave kyçe, që përdoren kur në shkencat shoqërore dhe në publicistiken politike diskutohet rreth shndërrimit shoqëror, duhet të jetë një shpjegim i mjaftueshëm:

'Shoqëri informacioni, dijesh dhe shërbimesh': Epoka e industrisë po shkon drejt fundit; në shoqëritë moderne numri i vendeve të punës ulet vazhdimisht, ato shërbime dhe, para së gjithash, ato veprimtari profesionale, që kanë të bëjnë me dijet, bëhen gjithnjë e më të rëndësishme. Në këtë mënyrë zbehet edhe modeli industrial i punës - një model ky që e ka ndikuar në mënyrë të shumëfishtë mësimin nëpër shkolla. Shkolla moderne dhe detyrimi për të frekuentuar shkollën historikisht kanë ecur në mënyrë paralele me industrializimin, dhe ngjashmëritë mes organizimit të mësimit në shkolla dhe punës industriale janë me të vërtetë të dukshme. Taylor-izimi (= përshtatja sipas nevojës dhe/apo kërkesës) i punës dhe ndarja e punës gjatë mësimit të një lënde. Prodhimi në masë dhe periodiciteti i mësimit (shtrirë deri edhe në vite të tëra, nga njëra klasë në tjetrën, si edhe brenda mësimit të së njëjtës klasë, ku është diçka e vetëkuptueshme, që, në të njëjtën kohë, të gjithë nxënësit duhet të bëjnë të njëjtën gjë); ritmi rigoroz kohor i proçeseve të punës dhe i ditës së shkollës; indiferentizmi përkundrejt objektit të punës dhe imazhi i 'lëndës', që duhet 'thithur'; produkti i përkryer dhe zgjidhja, për saktësinë  e së cilës nuk ka asnjë dyshim; të punuarit në radhë të parë përkundrejt shpërblimit 'para' dhe të mësuarit në rradhë të parë përkundrejt shpërblimit 'notë'. Drejtimi hierarkik dhe central i proceseve të punës  dhe drejtimi burokratik i shkollës.

Idetë që, në sensin e një skripti kulturor  vazhdojnë të asociojnë termin "mësim" në të përditshmen shkollore dhe në kërkesat e opinionit publik përkundrejt shkollës (pa dyshim ndryshe nga shkenca e edukimit dhe didaktikat e specialiteteve), janë ndikuar në mënyrë të vazhdueshme nga ky model pune: Mësimi si "përçim lënde" në një proçes të planifikueshëm, të drejtueshëm dhe të kontrollueshëm.  (...)

'Shoqëri mediash': Edukimi politik ka filluar relativisht vonë të merrej në mënyrë kritike me 'revolucionin dixhital' në fushën e mediave dhe në komunikimin publik, të përkufizionte në këtë situate detyrat e disiplinës si dhe të peshonte mirë shanset, që mund të sjelle në disiplinë të mësuarit me media dixhitale. Megjithë krizën akute në fushën e teeknologjisë së informacionit (që në momente të caktuara të kujton krizën e spekulimeve dhe të tejnxehjes në vitet 1870 gjate bum-it të parë të hekurudhës), revolucioni dixhital ndodhet ende në fillimet e tij. Efektet e tij afatgjata në fushën e ekonomisë, politikës dhe kulturës nuk mund të parashikohen ende, po kështu ka më shumë pyetje pa përgjigje se sa përgjigje të sigurta, kur është fjala për të treguar  potencialin e të mësuarit të mediave dixhitale në fushën e edukimit (politik). 

'Pluralizimi dhe shoqëria posttradicionale': Me  përfundimin e epokës së industrializimit daraviten edhe strukturat e shtresave dhe mjedisit social, që kanë karakterizuar situatën kulturore dhe linjat konfliktuale politike dhe shoqërore të shekullit të 19-të. Hovi i pluralizimit dhe individualizimit bën që shoqëria pasindustriale të shndërrohet shumë më tepër sesa ajo industriale në një shoqëri posttradicionale, në të cilën njerëzit, në krahasim me disa dekada më parë, e përkufizojnë identitetin e tyre personal si shumë më pak të ndikuar nga përkatësia ndaj mjedisit politiko-kulturor, në të cilin ata janë rritur. (...)

Në procesin e pluralizimit bëjnë pjesë edhe efektet kulturore të migrimit. Kjo në fakt nuk është një temë krejt e re për edukimin politik, sepse në edukimin politik ekziston një traditë e konsiderueshme e tematizimit të problemeve të migracionit. Megjithatë duket qartë se ka mungesa në koncepte dhe materiale, me anë të të cilave migrantet, si grup i synuar i edukimit politik, të mund të ndihen më shumë pjesëmarrës. Kjo është një mangësi, së cilës disiplina duhet t'i kushtojë më tepër vëmendje, aq më tepër pas 11 shtatorit 2001.

'Evropianizimi dhe globalizimi': Globalizimi është termi kyç i debatit aktual politik social-shkencor mbi problemet komplekse të internacionalizimit të kulturës, ekonomisë dhe politikës. Në kuadrin e proceseve të globalizimit, në Evropën Perëndimore është zhvilluar në dekadat e fundit një proces evropianizimi, i cili e shndërroi Bashkimin  Evropian në një nivel të katërt vendimmarrës (...). Ndërsa edukimi politik, jo nga ana tematike po nga ajo institucionale madje edhe në këndvështrimin kulturor, vazhdon të jetë i lidhur me sistemin e referencës së shtetit nacional, në kontekstin e të cilit ai ka lindur dhe për të cilin ai duhet të luajë rol integrues. Duhet të jetë më tepër një perjashtim, që multiperspektiviteti dhe kontroversiteti  në analizën e politikës aktuale në edukimin politik të kuptohen në një mënyrë të tillë, që, atje ku e kërkon niveli i internacionalizimit të politikës, të përfshihen në debat në mënyrë sistematike pozicione politike të shoqërive të tjera. Kultura disiplinore e edukimit politik deri tani është pak e internacionalizuar; e njëjta gjë vlen edhe për didaktikën politike krahasuar me disiplinat e tjera shkencore.

Temat:  Të drejtat e njeriut  I  Modele  I  Demokracia  I  Partitë  I  Evropa  I  Globalizimi  I  Kombet e Bashkuara  I  Qëndrueshmëria

Metodat:    Didaktika politike    II    Pedagogjia e edukimit    II    Metodat

     
 
Kjo ofertë Online mbi edukimin politik u zhvillua nga agora-wissen, Shoqata e Shtutgartit për përçim dijesh përmes mediave te reja dhe edukimit politik. Në rast pyetjesh apo vërejtjesh drejtohuni Ju lutem te ne.