[Fragment i shkëputur nga: "Aftësia për të mësuar: pasuria jonë e fshehur. Raport i UNESCO-s mbi edukimin për shekullin e 21-të."]

Edukimi nuk mund të mjaftohet vetëm me sjelljen e njerëzve afër njëri-tjetrit, duke i inkurajuar ata të pranojnë vlerat e përbashkëta të së shkuarës së tyre. Ai duhet gjithashtu edhe t'i përgjigjet pyetjes, përse dhe për çfarë bashkëjetojmë. Edukimi duhet që t'i mundësojë gjithësecilit përgjatë gjithë jetës së tij, që të luajë një rol aktiv në ndërtimin e të ardhmes së shoqërisë.  

Për këtë arsye, çdo sistem edukimi ka për detyrë eksplicite dhe implicite të përgatisë secilin prej nesh për këtë rol shoqëror. Në shoqërinë tonë komplekse të ditëve të sotme, të marrësh pjesë në një sipërmarrje të përbashkët do të thotë më tepër se një vëzhgim i thjeshtë politik. Në të vërtetë të gjithë anëtarët e një komuniteti duhet të mbajnë përgjegjësitë e tyre personale të përditshme përkundrejt të tjerëve: në punë, në aktivitete kulturore, në shoqata apo si konsumatorë. Shkolla, duke i sqaruar ata në lidhje me të drejtat dhe detyrimet e tyre, si dhe duke zhvilluar kompetencën e tyre shoqërore nëpërmjet punës në skuadër, i përgatit ata për këtë rol. 

Ideja, sipas së cilës shkolla e ka për detyrë, të përgatisë për një pjesëmarrje aktive në jetën e komunitetit, me përhapjen e parimeve demokratike në të githë rruzullin ka bërë vend në gjithnjë e më tepër njerëz. Nga kjo pikëpamje ka disa rrafshe veprimi, të cilat në një botë moderne do të duhej të plotësonin njëri-tjetrin. 

Qëllimi i parë minimal është, që të ushtrohet ai rol, që kërkon një sjellje sipas rregullave shoqërore. Kjo është detyrë e një edukimi bazë në formën e një lënde sociologjike  si 'alfabetizim politik'. Por toleranca nuk mund të mësohet si një lëndë e izoluar mes shumë të tjerave. Qëllimi nuk është, që principet morale të mësohen si rregulla të ngurta, çka do të përafronte me indoktrinimin, por që praktika demokratike të integrohet në shkollë. Nxënësit duhet të mësojnë të kuptojnë me anë rastesh praktike, se cilat janë të drejtat dhe detyrat e tyre dhe se si liria e tyre kufizohet nga të drejtat dhe liria e të tjerëve. Mësimi i lëndës së njohurive mbi demokracinë duhet mbështetur me eksperiencë punësh praktike, si p.sh. hartimi i një rregulloreje të shkollës, ngritja e parlamenteve të shkollës, inskenime rolesh, që tregojnë se si funksionojnë institucionet demokratike, gazetat e nxënësve dhe ushtrime për zgjidhjen në paqe të konflikteve. Meqenëse edukimi i demokracisë dhe njohuritë mbi demokracinë par exellence nuk janë të kufizuara në kohën e edukimit formal shkollor, është po aq e rëndësishme, që këtu të përfshihen edhe familjet dhe anëtarët e tjerë të komunitetit.  

Për nxënësit sociologjia dhe edukimi politik janë lëndë komplekse, në të cilat ata duhet të mësojnë si të pranojnë traditën, si të fitojnë dije dhe si të marrin pjesë në jetën publike. Për këtë arsye mësimi nuk mund të konsiderohet si ideologjikisht asnjanjës; ndërgjegja e nxënësve sfidohet domosdoshmërisht. Për të zhvilluar dhe forcuar një ndërgjegje individuale duhet, që, që në fëmijëri, edukimi dhe të mësuarit të formësojnë një intelekt kritik, si kusht paraprak për mendimin e lirë dhe të vepruarit e pavarur. Kur nxënësit të jenë bërë qytetare kualifikimi do të jetë për ta një shoqërues i përhershëm në një rrugë të vështirë. Atëherë atyre do t'u duhet të harmonizojnë ushtrimin e të drejtave të individit, të bazuara në liritë publike, me plotësimin e detyrimeve dhe të përgjegjësisë përkundrejt të tjerëve dhe komunitetit. Për këtë arsye, arsimimi dhe edukimi duhet të formojnë dhe të mprehin aftësinë për të gjykuar. Prej këtej lind problemi i kompensimit të lirisë individuale dhe principit të autoritetit, që është veçori e të gjitha formave të të mësuarit. Ky konflikt thekson rolin e mësuesit, i cili nxit aftësinë për të marrë vendime të pavarura, të cilat janë të domosdoshme për pjesëmarrjen në jetën publike. 

Nëse duhet të ketë me të vërtetë një lidhje sinergjike mes edukimit dhe praktikës demokratike, atëherë është e nevojshme, që gjithsecili të mësojë ushtrimin e të drejtave dhe përmbushjen e detyrimeve. Përveç kësaj, të mësuarit si një proces përgjatë gjithë jetës duhet të kontribuojë në krijimin e një qenieje të përbashkët. Një qenie e tillë do të ishte hallka lidhëse mes individit dhe një autoriteti të largët politik. Në këtë mënyrë, gjithësecilit i duhet mundësuar, të marrë përsipër pjesën e tij të përgjegjësisë në komunitet e të arrijë kështu objektivin e solidaritetit të vërtetë. Për këtë arsye, duhet, që edukimi ta shoqërojë qytetarin përgjatë gjithë jetës dhe të shndërrohet në element bazë të jetës qytetare dhe demokracisë së gjallë. Arsimimi dhe edukimi arrijnë të bëhen vërtetë demokratike vetëm atëherë, kur të gjithë kontribuojnë me pjesën e tyre  në një shoqëri të përgjegjëshme dhe të bazuar në ndihmë reciproke, çka  garanton të drejtat themelore të gjithësecilit.  

[Kreu i faqes]

Temat:  Të drejtat e njeriut  I  Modele  I  Demokracia  I  Partitë  I  Evropa  I  Globalizimi  I  Kombet e Bashkuara  I  Qëndrueshmëria

Metodat:    Didaktika politike    II    Pedagogjia e edukimit    II    Metodat

     
 
Kjo ofertë Online mbi edukimin politik u zhvillua nga agora-wissen, Shoqata e Shtutgartit për përçim dijesh përmes mediave te reja dhe edukimit politik. Në rast pyetjesh apo vërejtjesh drejtohuni Ju lutem te ne.