|
|
|
|
Policy - ciklus U Policy-ciklusu radi se o konceptu iz Policy-analize (vidi dole), u čijoj osnovi je da se pri Policy-Making, dakle, pri procesima odlučivanja i sprovođenju autoritativnih vrijednosti, razlikuje nekoiliko faza, kako je to predstavljeno na dijagramu:
Javno mnjenje postaje
svjesno problema kao takvog, te na osnovu zahtjeva određene grupe i
dominantnih društvenih vrijednosti definira ovaj problem kao relevantno
djelotvoran (Definicija problema). Problem dospijeva na političku
agendu odlučivanja, gdje se raspravlja i odlučuje o tome ko će
se, kada i u kojoj formi baviti ovim problemom (Obrazovanje agende).
Problem se obrađuje praćen pokušajima utjecaja, a rasprava se održava
u okviru pravila igre koje propisuje dotični system, nakon čega od
strane određenih aktera dolazi do formulacije politike, na čijem kraju
se svakako pojavljuje autoritativna provedba u formi zakona, odredbe ili
programa (formulacija politike). Nakon toga, u procesu sprovođenja
odluka formulacija politike putem određenih političkih i
administrativnih aktera dobiva
konkretnu dimenziju (implementacija). Rezultati
koji dolaze nakon toga, tzv. Policy-rezultati, izazivaju političke reakcije
odobravanja ili negodovanja postignutim, što nanovo pokreće cijeli krug
uzročno-posljedičnih veza, koje vode do produbljavanja, promjene ili
kraja politike (Policy) – novo formuliranje politike, političko terminiranje. Šta nam donosi ovaj – naravno, idealno predstavljen – koncept? Najprije
nam pomaže u strukturiranju empirijske analize. No, prije svega, pokazalo se da
se pri usporedbi sistema na ovaj način najbolje spoznaju posebnosti i
tokovi i procesi odlučivanja, te da ih je na taj način moguće
preciznije obraditi u nastavi.
Policy-analiza predstavlja priznat i značajan dio političkih
nauka, čiji je interes prvenstveno
vezan za sadržajnu dimenziju politike (Policy) u svim njenim formama odlučivanja,
kao što su nacrti, zakoni ili odredbe. Prvi bitan cilj bavljenja politikom
stoji u tome da se prepoznaju višeslojni oblici pojavljivanja politike, te da
se sistematski posmatraju, kako bi se na taj način stvorile pretpostavke
za sveopćenitost. Pokušaji klasificiranja pri tome se orijentiraju prije
svega na tri dimenzije: djelovanje, princip upravljanja i kompoziciju politika. No, samo bavljenje političkim sadržajima ne predstavlja svrhu i smisao
poltičke analize, nego se u najužem povezuje sa pokušajima
identificiranja faktora centralnog utjecaja koji određuju forme politike.
Polazeći od premise da je politika u smislu rješenja problema putem državnih
politika određena okvirnim uvjetima u određenim oblastima, a uzimajući
u obzir i izuzetnu kompleksnost materije pravila i propisa koji su u vezi sa
funkcionalnom diferencijacijom, policy-analiza sasvim svjesno bira neke političke
oblasti kao polaznu tačku za određenje utjecaja na politike. Ona
se pri tom trudi da obuhvati sve različitosti determinanti, kao što su
strukturalne pojedinosti, specifičnost toka procesa, elementi političke
kulture, interesi i stanovišta aktera, ekonomski faktori i mnogi drugi. U
smislu procjene njene težine i uređenja, ona će se poslužiti cijelim
nizom različitih teorijskih koncepata. Drugi bitan element policy-analize predstavlja činjenica, da se
politike analiziraju u dinamičnoj perspektivi, koja ne obraća pažnju
samo na nastanak, već i na provođenje dotične nove formulacije državne
politike. Drugim riječima radi se o ciklički organiziranom načinu
posmatranja, pri čemu faze koje u praksi protiču jedna paralelno s
drugom ili prikriveno postaju vidljive (policy-ciklus). Ciklički
orijentirana perspektiva povezuje se najuže sa drugim imenovanim elementima
policy-analize, kada se unutar njenog okvira istražuje da li se i ako da koliko
se promjenila politika i koji su faktori odgovorni za to. [Autori: Ragnar Müller, Prof. Dr. Wolfgang Schumann] |
|
Teme: Ljudska
prava I Uzori I Demokratija I Partije I Evropa
I Globalizacija I Ujedinjene
nacije I Održivi razvoj
|
