1968

Publikohen fotografi të tokës si një "rruzull blu" në gjithësi, të marra gjatë misionit Apollo 8.

Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara merret për herë të parë me problematikën mjedisore.

1970

Me Clean Air Act në Shtetet e Bashkuara të Amerikës miratohet ligji i parë i përgjithshëm për mbajtjen pastër të ajrit (në vitin 1972 vijon Clean Water Act).

1971

Botohet "Kufijtë e rritjes" nga Dennis dhe Donella Meadows, i cili bëhet shkak i një debati të gjallë. Hartimi i këtij raporti ishte ngarkuar nga  Club of Rome, themeluar në vitin 1970 dhe qëllimi i tij ishte trajtimi i çështjeve globale. Në analizë lidhen me njëra-tjetrën 5 variable: numri i popullsisë, prodhimi i industrisë, produktet ushqimore, rezerva në lëndë të parë dhe ndotja e mjedisit. Ajo, që diagnostikohet, është një përkeqësim katastrofal në reduktimin e lëndës së parë dhe në ndotjen e mjedisit. Krahas kësaj, konstatohet, se një ngritje në zhvillimin e vendeve në zhvillim ne nivelin e vendeve të industrializuara do të rëndonte së tejmi rezistencën ekologjike të tokës.

1972

1973

Kriza e parë e naftës.

1977

Konferenëa e Kombeve të Bashkuara mbi dezertifikimin (krijimin e  shkretëtirave).

1978

1979

Konferenca e Parë mbi klimën globale mbajtur në Gjenevë: miratohet Programi i Klimës Globale. Ai përbëhet nga disa programe të vecanta (WCP):
World Climate Impact Programme (WCIP)
World Climate Research Programme (WCRP)
World Climate Data Programme (WCDP)
World Climate Applications Programme (WCAP)
Zë vend kështu një politikë e njësuar mbi klimën botërore.

1980

Publikohet raporti "Global 2000". Në këtë raport drejtuar Ish-Presidentit të SHBA Jimmy Carter analizohet aftësia rezistuese ekologjike e tokës dhe rrjetëzimi global i madhësive përcaktuese me rëndësi ekologji.

1982

Asambleja e Përgjithshme e OKB-së miraton World Charter for Nature.

1983

Komisioni Botëror për Mjedisin dhe Zhvillimin (WCED) e zhvillon veprimtarinë e tij nën kryesinë e Kryeministres norvegjeze Gro H. Brundtland. Ai duhet të hartojë një bilanc të situatës së mjedisit dhe të verifikojë efekshmërinë e UNEP.

1985

Zbulohet vrima e Ozonit mbi Antarktidë.

Konventa e Vjenës: përcaktohen objektivat për reduktimin e prodhimit dhe konsumimit të "Ozonkiller"-it FCKW (hidrokarbure të fluorizuara) me qëllim mbrojtjen e shtresës së ozonit.

1986

Katastrofa e reaktorëve të Çernobilit.

1987

Raporti i Brundtland (Raporti i WCED) pubikohet me titullin "Our Common Future". Ai përmban përkufizimin deri më sot përcaktues të sustainable development (zhvillim i qëndrueshëm), i cili shërben prej kohësh si modeli i politikës ndërkombtare të mjedisit: "Sustainable development is development that meets the needs of the present without compromising the ability of future generations to meet their own needs." Për efekt të raportit, Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara vendos të organizojë një Konferencë mbi mjedisin dhe zhvillimin (UNED) (shih 1992, konferenca e Rios).
Komisioni konstaton në raportin e tij, se vetëm ndihma ekologjike për zhvillim nuk mjafton për të zgjidhur problemet që lindnin. Ishte e domosdoshme të ndryshohej stili shkatërrimtar i jetesës në vendet industriale të veriut, për shembull duke reduktuar konsumin për person të energjisë, ujit, mineraleve dhe sipërfaqes së tokës. Ndihma për zhvillimi nuk duhet përdorur më për përftimin  e burimeve të lëndës së parë. Teknologjia ambientaliste si p.sh. kombinimet qymyr-gaz, impiantet e pastrimit apo teknika për përpunimin e  mbetjeve duhen shpërndarë në të gjithë botën.
Komisioni konstatoi më tej, se që prej mesit të viteve '80, megjithë ndihmën për zhvillim ka patur një transfertë vjetore e kapitalit neto nga jugu në veri në vlerën e rreth 40 miliardë dollarë amerikanë, pjesa më  madhe e të cilave janë fonde që vinë nga shfrytëzimi krejtësisht pa kriter i pasurive natyrore. Me forcë u theksua varësia mes mbrojtjes së mjedisit dhe zhvillimit.

Miratimi i  Protokollit të Montrealit  në lidhje me lëndët, që çojnë në shkatërrimin e shtresës së ozonit. Udhëzimet e Konventës së Vienës konkretizohen duke vendosur detyrime sasiore ne lidhje me prodhimin e elementëve FCKW dhe halogjene. Në konferencat e mëpasme (1989 në Helsinki, 1990 në Londër, 1992 në Kopenhagen, 1995 në Vjenë, 1997 në Montreal, 1999 në Pekin) këto vendime u bënë gjithnjë e më të mprehta. Ky regjim ozoni vlen si një shembull i mirëfilltë për një politikë ndërkombëtare të suksesshme për mjedisin. Por në një farë mënyre duhet shtuar gjithashtu, se problemi i mbrojtjes së shtresës së ozonit duke e krahasuar me atë të ndryshimit të klimës është një problem relativisht i thjeshtë për t’u trajtuar. Pak substanca janë identifikuar me siguri të plotë si shkaktues. Në pjesën më të madhe të tyre këto ubstanca mund të zëvëndësohen relatvisht thjeshtë me substanca të tjera.

1988

UNEP dhe WMO (World Meteorological Organization) krijuan Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC).
Ekspertët e angazhuar në këtë organizatë merren me çështje të kërkimeve shkencore në fushën e mjedisit dhe me vlerësimin e pasojave, por para së gjithash me mbledhjen dhe vlerësimin e njohurive shkencore rreth ndryshimit të klimës dhe pasojave përkatëse si dhe me përpunimin e strategjive politike.

Në Toronto zhvillohet një konferencë mbi klimën. Ajo përbën edhe fillesën për zhvillimin e konferencave të tjera në Hagë, Hamburg dhe Londër (1989).
Rezultati më i rëndësishëm i konferencës është apeli për reduktimin e emetimit të dioksidit të karbonit në masën 20% deri në vitin 2005 dhe për ratifikimin e Protokollit të Montrealit mbi Ozonin.

1989

 Konferenca e Parë kontraktuese  në lidhje me Protokollin e Montrealit zhvillohet në  Helsinki .

1990

 Konferenca e Dytë kontraktuese  në lidhje me Protokollin e Montrealit zhvillohet në  Londër .

Konferenca e Dyte mbi Klimën Globale në Gjenevë.
Tanimë zotëron një konsensus në shkallë të gjerë ne lidhje me faktin, se ndryshimi i klimës shkaktohet nga gazet e ndryshme serë. Deklarohet domosdoshmëria e reduktimit të dioksidit të karbonit, oksideve të azotit, metanit dhe hidrokarbureve të fluorizuara. Megjithatë, kërkesa e IPCC për të reduktuar prodhimin e gazeve serë në masën 60% nuk gjeti mbështetje të konsiderueshme.

Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara ngriti Intergovernmental Negotiating Committee for a Framework Convention on Climate Change (INC).
Ky komitet ka për detyrë që deri në Konferencën e Rios të hartojë një konventë globale për mbrojtjen e klimës.

1991

Ndodh katastrofa më e rëndë e naftës në të gjithë historinë: nga stacionet e ngarkimit të naftës dhe naftëmbajtëset  e shkatërruara u derdhën rreth 570 milionë litër naftë  papërpunuar.

1992

Konferenca mbi Mjedisin dhe Zhvillimin në Rio de Janeiro (United Nations Conference on Environment and Development - UNED, "Earth Summit")
160 shtete miratojnë  Konventën e Përgjithshme mbi Klimën  të Kombeve të Bashkuara duke patur për qëllim reduktimin deri në vitin 2000  të emetimeve të gazeve serë në nivelin e vitit 1990 (Teksti i Konventës; Konventa hyn në fuqi në vitin 1994, pasi ishte ratifikuar nga 50 shtete; konferencat e mëpasme zhvillohen në vitin 1995 në Berlin, 1996 në Gjenevë, 1997 në Kioto, 1998 në Buenos Aires, 1999 në Bon, 2000 në Hagë, 2001 në Bon dhe Marrakesh, 2002 në New-Delhi dhe 2003 në Milano; 10 vjet më vonë nga Konferenca e Rio-s zhvillohet në vitin 2002 në Johanesburg samiti ndërkombtar për zhvillim të qëndrueshëm).
Me Deklaratën e Rio-s u bë i mundur për herë të parë parashtrimi i i një deklaratë të përgjithshme mbi qëndrueshmërinë si dhe u mbështetën strategjitë kombëtare për zhvillim të qëndrueshëm.
Krahas Konventës së Përgjithshme mbi Klimën u miratuan edhe dy konventa të tjera për mjedisin dhe zhvillimin, pikërisht ajo e Biodiversitetit dhe ajo për luftën kundër Dezertifikimit (= përhapja e shkretëtirave).
Më tej u hartuan edhe linjat kryesore për mbrojtjen e Pyjeve.
Me rëndësi vendimtare ishte edhe miratimi i Axhendës 21, një program voluminoz veprimi për zhvillim të qëndrueshëm në shek. e XXI  (Teksti i Axhendës 21). Këtu trajtohen pothuaj të gjitha aspektet që kanë të bëjnë me zhvillimin: Lufta kundër varfërisë, barazia gjinore, marrja në konsideratë e interesave të popujve indigjenë, pjesëmarrja e grueve shoqërore në procesin politik, mbrojtja e klimës, mbrojtja e specieve, mbrojtja e rezervave të ujit të pijshëm etj. Kapitulli 28 i kushtohet nivelit komunal: "Axhenda Lokale 21" (shih Kursin bazë 3).

 Konferenca kontraktuese  mbi Protokollin e Montrealit në  Kopenhagen.

1993

Takimi i parë i Komisionit të Kombeve të Bashkuara për zhvillim të qëndrueshëm (CSD)

1995

 Konferenca e Parë e Shteteve Kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në Berlin me qëllim përcaktimin e objektivave të detyrueshme të reduktimit për vendet industriale .

 Konferencë kontraktuese  mbi Protokollin  e Montrealit në  Vjenë.

1996

 Konferenca e Dytë e Shteteve kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në  Vjenë.

1997

 Gjatë Konferencës së Tretë të Shteteve Kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në  Kioto  u miratua Protokolli i Kiotos (Teksti i Protokollit).
Ky është një protokoll shtesë për dhënien formë Konventës së Përgjithshme për Klimën, i cili përcakton – dhe kjo është risia më e rëndësishme – objektiva të detyrueshme  për reduktimin e prodhimit të Gazeve serë si më poshë: dioksidi i karbonit (CO2, shërben edhe si vlerë reference), metani (CH4), Distickstoffoxid (gaz gaztor, N2O), Hidrokarbure fluori pjesërisht të halogjenizuara (H-FKW/HFCs), hidrokarbure të fluorizuara (FKW/PFCs) dhe heksafluorsqufuri (SF6).
Shtetet kontraktuese merrnin përsipër të ulnin emetimet e tyre deri në vitin 2012 në një vlerë mesatare prej 5,2% poshtë nivelit të vitit 1990. Për vende të veçanta në këtë kuadër ka përcaktime të ndryshme, të cilat varen nga zhvillimi i tyre ekonomik. Për shtetet e BE-së është parashikuar një ulje e emetimeve në vlerën 8%, Rusia dhe Ukraina kanë marrë përsipër të mos kalojnë nivelin  vitit 1990, ndërsa për Republikën Popullore të Kinës, Indinë dhe vendet në zhvillim nuk janë parashikuar kufizime.
Protokolli hyri në fuqi në 16 shkurt 2005, pasi e kishin ratifikuar 55 shtete, që, marrë së bashku, në vitin 1990 shkaktonin më shumë se 55% të emetimeve të dioksidit të karbonit.
Disa shtete si SHBA, Australia, Kroacia dhe Principata e Monakos nuk e kanë ratifikuar Protokollin.Ndërsa disa shtete të OPEC kanë parashtruar rezervat e tyre dhe e kanë ratifikuar. Nëse këto objektiva mund të arrihen, kjo është e diskutueshme, duke qenë se shumë prej shteteve anëtare e kanë rritur prodhimin e dioksidit të karbonit që prej vitit 1990.

Konferencë kontraktuese  mbi Protokollin e Montrealit në Montreal.

1998

 Konferenca e Katert e Shteteve Kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në Buenos Aires  vendos, të zhvillojë një aparat normativ të detajuar për zbatimin e Protokollit të Kiotos.

"Shekulli i përmbytjeve" në Kinë dhe Bangladesh, Hurricane Mitch: Këtë vit uishin 54 vende objekt përmbytjesh dhe 45 të tjera objekt thatësire. Në vitin 1998 u shënua temperatura mesatare më e larta se kurrë ndonjëherë.
Vitet '90 shënuan një numër krahasimisht shumë të lartë katastrofash mjedisore.

1999

Konferenca Kontraktuese  mbi Protokollin e Montrealit në  Pekin.

Konferenca e Pestë e Shteteve Kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në  Bon  konkretizoi aparatin normativ për zbatimin e Protokollit të Kiotos.

2000

Në  Konferencën e gjashtë të Shteteve Kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në  Hagë  u bë e mundur rënia dakord rreth dispozitave për zbatimin e Protokollit të Kiotos.

2001

U bë e nevojshme një  Konferencë tjetër  e shteteve kontraktuese të Konventës së Përgjithshme për Klimën  Bon , pas tërheqjes së SHBA.

Konferenca e shtatë e Shteteve Kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në  Marrakesh  miraton një marrëveshje të përgjithshme për zbatimin e vendimeve të deritanishme.
Për objektivat e reduktimit të vendeve të veçanta duhen marrë në konsideratë masa, të cilat frenojnë (ulin) dioksidin e karbonit, për shembull në administrimin e pyjeve dhe të tokës bujqësore. Po kështu mund të vlerësohet edhe mundësia e projekteve të pyllëzimit në vendet në zhvillim.

2002

Në Konferencën e Tetë të Shteteve Kontraktuese  në  New-Delhi  shpërthejnë konfliktet e interesave mes vendeve të ndryshme.

Samiti Ndërkombëtar për zhvillim të Qëndrueshëm në Johannesburg ("Rio+10", Internet)
Këtu merren vendime të shumta, si p.sh. në lidhje me temat e ujit të pijshëm, ndihmës për zhvillim dhe Protokollit të Kiotos. Por gjithsesi nuk jepen afate kohore  dhe vendimet nuk kanë forcë detyruese  ligjore.

2003

 Konferenca e Nëntë e shteteve Kontraktuese  të Konventës së Përgjithshme për Klimën në Milano.