Çfarë ndërmerr politika për të ulur emetimet e gazeve serë?


Nivel global


 Konventa e Përgjithshme mbi Klimën  u nënshkrua në vitin 1992 në "samitin global" të Kombeve të Bashkuara në Rio de Janeiro nga 154 shtete. Sipas saj, shtetet industriale marrin përsipër të reduktojnë emetimet e gazeve serë. Krahas kësaj u mor vendimi për të zhvilluar me shtetet kontraktuese konferenca periodike mbi temën e mbrojtjes së klimës. Konventa e Përgjithshme mbi klimën  hyri në fuqi në vitin 1994 dhe ndërkohë është ratifikuar nga pothuajse të gjitha shtetet e botës.

Internet: Faqe e Konventës: http://unfccc.int, Teksti i Konventës në disa gjuhë: http://unfccc.int/essential_background/convention/background/items/2853.php


 Protokolli i  Kiotos  u miratua nga shtetet kontraktuese në vitin 1997 në Konferencën e Tretë mbi Klimën, zhvilluar në Kioto. Këtu shtetet industriale marrin përsipër në mënyrë të detyrueshme, që në periudhën 2008 deri 2012 të ulnin emetimet e tyre të përbashkëta të 6 gazeve serë më të rëndësishme  në një vlerë prej të pakten 5% nën nivelin e vitit 1990. Është ruajtur edhe një sistem i kontrollit të zbatimit të detyrimeve. Më tej u vendos të ngriheshin fonde, të cilat do të mbështesnin vendet në zhvillim në kuadër të  masave për mbrojtjen e klimës. Megjithëse SHBA dhe Australia u tërhoqën nga Protokolli i Kiotos, ai – pas ratifikimit nga ana e Rusisë – mundi të hynte në fuqi në datën 16.02.2005. Deri tani Protokollin e Kyoto-s e kanë ratifikuar 141 shtete.

Internet: Mbi Protokollin e Kyoto-s: http://unfccc.int/kyoto_mechanisms/items/1673.php, Teksti i Protokollit në disa gjuhë: http://unfccc.int/essential_background/kyoto_protocol/background/items/1351.php


[Një përmbledhje kronologjike të ngjarjeve të shënuara në politikën ndërkombëtare për mjedisin e gjeni në një faqe më vete]


Niveli Kombëtar

Në nivel kombëtar dhe rajonal politika ndikon zhvillimin e industrisë dhe  ekonomive private, duke ofruar   ngacmimin për një sjellje më miqësore për klimën , p.sh. përmes

Niveli Evropian

Përdorimi i këtyre instrumenteve të politikës për klimën është i mundshëm edhe tej kufijve shtetërorë, sikurse e tregon edhe lançimi i  tregtisë së emetimeve  nga Bashkimi Evropian në vitin 2005. Kjo masë shfrytëzon mekanizmat e ekonomisë së tregut për mbrojtjen e klimës dhe është objekt i një diskutimi shumë kontrovers. Parimet bazë janë si më poshtë:

Përdoruesit e impianteve, që të kushtëzuar nga fusha e përdorimit të tyre çlirojnë një sasi veçanërisht të madhe CO2, duhet të zotërojnë të drejta emetimi për sasinë e CO2 konsumuar prej tyre. Kush çliron në ajër më pak CO2 se ç’parashikojnë të drejtat e tij të emetimit, mund t’i shesë ato; kush do që të ketë më shumë emetime, duhet të blejë të drejtat e emetimit. Në këtë mënyrë përmes numrit të caktuar të të drejtave të emetimit emetimet e CO2 do të kufizohen. Në të njëjtën kohë reduktimi i çlirimit të CO2, përmes shitjes së të drejtave të tepërta të emetimit (Shpërblim i sjelljes miqësore ndaj klimës).

[Autore: Dipl.Biol. Marietta Enss, Redaktimi: Ragnar Müller]

[Kreu i faqes]

Temat:  Të drejtat e njeriut I Udhërrëfyesit I Demokracia I Partitë I Evropa I Globalizimi I Kombet e Bashkuara I Qëndrueshmëria

Metodat:    Didaktika politike    II    Pedagogjia e paqes    II    Metodat