Troubles

Nezavisnost i podjela Irske...	Kada je Irska 1920. godine postala nezavisna, šest grofovija provincije Ulster dobilo je mogućnost da se odvoje od ostatka Irske i da održe usku vezu s Velikom Britanijom. Te grofovije u najsjevernijoj od cetiri irske provincije postale su, aktom Government of Ireland Act iz 1920. godine, odvojena politička jedinica Ujedinjenog Kraljevstva pod nazivom Sjeverna Irska, s vlastitim ustavom, parlamentom i lokalnom upravom. Slobodna Država Irska (kasnija Irska, današnja Republika Irska) nije sasvim jednostavno promatrala to odvajanje. Granica između ta dva dijela povučena je 1925. godine. Većina sjevernoirskog stanovništva osvajanje s katoličkog juga i jedinstvo s Velikom Britanijom promatrala je kao osiguranje njihove protestantske vjere i nadmoći. A za mnoge irske katolike stvaranje Sjeverne Irske bilo je jednostavno posljednja nepravda koju su Britanci nanijeli Ircima.
Početak terora...	Kad je Irska 1949. godine postala Republika, britanski parlament potvrdio je status Sjeverne Irske kao dijela Ujedinjenog Kraljevstva, i to pod imenom donošenja jedne druge odluke u sjevernoirskom parlamentu. Iako je Republika i dalje zahtijevala 6 sjevernih grofovija, njeno istupanje iz Commonwealtha bilo je jednako odobravajućoj šutnji za podjelu. Ali 1955. godine trupe zabranjene Irske republikanske armije (IRA) započele su terorističku kampanju s ciljem da dostignu ujedinjenje sa Sjevernom Irskom. Tijekom 1957. i 1958. godine bilo je nebrojeno terorističkih napada. Početkom 60-ih godina broj tih napada je opao. Vlada Republike Irske osudila je 1962. godine terorizam kao sredstvo u borbi za postizanje ponovnog ujedinjenja. [Pocetak stranice]
Pokret za građanska prava oštećene katoličke manjine...	Katolici su od samog početka u Sjevernoj Irskoj bili oštećena manjina. Godine 1968. oni su organizirali pokret za građanska prava, koji je protestirao protiv ovih zapostavljanja i često na sebe prizivao nasilne protureakcije. Umjereni protestanti perpoznali su neophodnost reforme sustava vlade, ali su naišli na veliki otpor desničarskog krila vladajuće stranke, Ulster Unionist Party. 1969. godine britanske trupe poslane su u Sjevernu Irsku da bi pomogle već preopterećenoj policiji Sjeverne Irske. Te trupe ostale su u zemlji, provele su politiku britanske vlade i protestantske reakcije držali su u granicama normale. Istodobno su te trupe postale i osnovnom metom terorizma. 1972. godine britanska vlada je raspustila sjevernoirski parlament i izravno zavladala zemljom. Na referendumu iz 1973. godine, koji je većina katolika bojkotirala, sjevernoirski birači odlučili su se na vezivanje s Velikom Britanijom, a protiv ponovnog ujedinjenja s Republikom Irskom. 1974. godine 15-člana sjevernoirska vlada, koja se sastojala od katolika i od protestanata, brzo se raspala kad su na njeno formiranje protestantski ekstremisti reagirali generalnim štrajkom. U sljedećim godinama nasilje se pojačalo. Dvije žene iz Belfasta, Mairead Corrigan i Betty Williams, 1976. godine dobile su Nobelovu nagradu za mir. One su pokušale pomiriti religijske zajednice u Sjevernoj Irskoj jednu s drugom. Ipak, njihovi napori nisu bili okrunjeni uspjehom. Pokazalo se nemogućim zavađene strane dovesti za zajednički stol.
Spirala nasilja i pokušaji ka miru...	U međuvremenu tzv. provizorno krilo IRA-e je nemilosrdno nastavilo svoju terorističku kampanju. Neki protestantski ekstremisti sa svojim užasnim akcijama i djelima nimalo nisu zaostajali za prvima. Godine 1979. IRA je ubila Lorda Mountbattena od Burme. Isti dan zarobili su jednu jedinicu britanskih vojnika i ubili njih 18. Ubojstvo Lorda Mountbattena osuđeno je sa svih strana. Da bi pridobila izgubljene simpatije, IRA se 1981. godine poslužila novom taktikom: pripadnici IRA-e koji su bili zatvoreni u britanskim zatvorima počeli su štrajk glađu. Bilo je i mrtvih. Svaka žrtva je pokrenula novi krug nasilja. Irski savjet koji su 1985. godine utemeljili Velika Britanija i Republika Irska s mnogih je strana interpretiran kao bitan korak za sigurnosnu, privrednu i socijalnu politiku i za okončanje građanskog rata. Ali protestantski unionisti i neki irski nacionalisti taj su ugovor promatrali kao izdaju. Početkom 90-ih godina britanske trupe još uvijek su patrolirale ulicama Londonderrija i Belfasta, a IRA je i dalje sporadično izvodila terorističke akcije usmjerene protiv britanskih civila i vojnika, kako na britanskom otoku tako i na evropskom kontinentu. 31. kolovoza 1994. godine, nakon 25 godina oružane borbe, IRA je objavila bezuvjetni prekid vatre i obećala da će zaustaviti svoje oružane operacije zbog mirovnih pregovora. U veljaci 1996. godine IRA je prekinula primirje.