Lidhja e mikro- dhe makronivelit: Çështje rreth shkaqeve të mungesës së paqes dhe shkaqeve të dhunës, kushteve të paqes dhe mundësive të zhvillimit civil tematizohen në mënyrë konsekuente si në nivelin shoqëror ashtu edhe në atë ndërkombëtar, për të qartësuar varësitë dhe lidhjet reciproke.

Tërësia: Lidhja mes individuales dhe kolektives, personales dhe politikes mbahet parasysh në mënyrë sistematike në iniciimin dhe shoqërimin e proceseve të të mësuarit.

Ndërrim perspektivash: Këndvështrimi i përfaqësuar  „nga poshtë“ do të thotë gjithmonë,  se pjesë të natyrshme dhe të rëndësishme të përballjeve konkrete janë edhe këndvështrimet e tjera dhe „kundër-informacionet“.

Diferencim i konceptit të paqes:  Skepticizmi përkundrejt „ideve te imponuara“ dhe përkufizimet e asaj, se çfarë është paqja dhe se si duhet arritur ajo mundëson zhvillimin e ideve personale dhe i jep udhë krijueshmërisë.

Të mendosh në alternativa: Skepticizmi përkundrejt teorive politike, të cilat kërkojnë të bindin, se përdorimi i dhunës (ose luftrat) në situata të caktuara janë të nevojshme për të rivendosur  „Rendin“ (për të luftuar terrorizmin, për të reduktuar kërcënimet, për të mbrojtur interesa personale legjitime...), edukon të menduarit në alternativa.

Vetëreflektimi: Kurioziteti kritik i programuar përkundrejt një realiteti të perceptuar çon në përfshirjen e pikëpamjeve individuale dhe mbështet aftësinë kritike personale.

Referencë shkencore: Afërsia me kërkimin shkencor të paqes dhe konfliktit së bashku me rezultatet e tij (jo gjithmonë të njëkuptimta, por gjithsesi stimuluese) bën të mundur ngritjen e një baze shkencore për praktikën. 

Perspektiviteti: Vizione të verifikueshme dhe transparente, se si mund të duket një bashkëjetesë tjetër, më e paqme, me më pak dhunë dhe më e drejtë nga pikëpamja sociale dhe si mund të tregohet rruga deri te kjo bashkëjetesë, përçojnë perspektiva për të ardhmen. 

Mungesa e dhunës: Besimi në pushtetin e mungesës së dhunës, që e koncepton këtë mungesë jo si dobësi, por si forcë karakteri dhe që është i lidhur në mënyrë konkrete me pikëpamje teorike, mundësi veprimi dhe përvoja të ndryshme në përpunimin civil të një konflikti çon në parime humanitare të të vepruarit.

Afatgjatësia: Qenia në dijeni të faktit, që premisat pedagogjike kanë nevojë për perspektiva afatgjata si dhe që premisat personale të punës janë të kufizuara, mbron nga nënshtrimi dhe mundëson mënyra realiste të të proceduarit. 

Itinerar-destinacion-homogjenitet: Qenia në dijeni të bashkëpërkatësisë së qëllimit, përmbajtjes dhe metodës në punën edukuese dhe arsimore lehtëson kredibilitetin dhe është shembull për procedurat metodiko-didaktike.