Grafiku i paraqitur disa herë gjatë këtij kursi bazë në funksion të sfondit të njohurive shkencore rreth pedagogjisë së paqes, tenton të lidhë me njëri-tjetrin konceptet e luftës dhe paqes, dhunës dhe konfliktit.  Kontinuum-i mes luftës dhe paqes përmban të gjitha "gjendjet agregate", që mund të zotërojnë në politikën ndërkombëtare. Këtu lufta përben rastin ekstrem, karakterizuar nga një nivel shumë i lartë dhune. Paqja përbën ekstremin tjetër, karakterizuar nga një zgjidhje (krejtësisht) pa dhunë e konflikteve. Mes këtyre dy ekstremeve dallohen gjendje të tjera agregate, në varësi të masës së dhunës, çka mund të vëzhgohet.  

Tani është me rëndësi vendimtare të kuptohet, se konfliktet ekzistojnë gjithmonë, në luftë nuk diskutohet, por edhe në paqe. Konfliktet janë një realitet bazë i jetës shoqërore, dhe si të tilla nuk përbëjnë problem. Në një farë mënyre ato formojnë edhe sfondin e padukshëm për kontinuum-in e paraqitur. Ndaj në politikën e paqes dhe natyrisht edhe në pedagogjinë e paqes, nuk bëhet fjalë për të ndaluar konfliktet. Kjo do të ishte një sipërmarrje e pakuptimtë. Qëllimi është, që të arrihet, që konfliktet të përpunohen pa përdorur dhunë. Thënë ndryshe,  bëhet fjalë për civilizimin e konfliktit, pikërisht për pikën e kthesës në grafik. 

Teksti i mëposhtëm e trajton konceptin bazë të "Konfliktit" nga pikëpamja shkencore:

"Me Konflikt në kuptimin e ngushtë, „objektiv“ të fjalës, në kërkimet shkencore mbi paqen dhe konfliktin (...), duhet kuptuar një diferencë pozicionesh pa kompromis në lidhje me një çështje të caktuar, objektin e konfliktit. Ky objekt mund të jete real, si p.sh. shprehimisht molla e sherrit, që çdonjëri prej dy fëmijëve dëshiron ta marrë për vete. Por mund të jetë edhe nje diskutim abstrakt - si p.sh. mënyra se si duhet trajtuar ligjërisht aborti. Konfliktet në këtë kontekst janë të lidhura në mënyrë të pazëvendësueshme me jetën sociale, pra janë diçka e „natyrshme“, në vetvete as pozitive dhe as negative. Konfliktet sociale bëhen manifeste (të dukshme) përmes sjelljes konfliktuale të, të paktën, njërës prej palëve pjesëmarrëse në konflikt. Nga sjellja konfliktuale e të gjitha palëve pjesëmarrëse rezulton linja e përgjithshme e zhvillimit të një konflikti, ku para së gjithash duhet bërë dallimi mes formave paqësore dhe atyre të dhunshme. Sjellja përbën këndin e dytë të trekëndëshit konceptual, që shkencëtari për paqen dhe konfliktin Johan Galtung (1978), ka propozuar për mënyrën e të konceptuarit të "konflliktit" (...).

Këndi i tretë përfaqësohet nga  „Attitüde“, pra nga pozicionimi i aktorëve në lidhje me objektin e konfliktit, me aktorët e tjerë dhe me sjelljen e tyre konfliktuale. Shembuj për një pozicionim emocional referuar objektit të konfliktit na japin, në kontekstin e politikës së brendshme debati, mbi abortin, dhe në atë të politikës ndërkombëtare konflikti në lidhje me Jeruzalemin, që për të gjitha palët pjesëmarrëse në konflikt përfaqëson vlera të mëdha simbolike. Shembull për acarimin e konfliktit nëpërmjet një pozicionimi të caktuar përkundrejt palëve të tjera në konflikt dhe sjelljes së tyre, është kur p.sh. në rastin e zhvillimit të dhunshëm të një konflikti, e konsideron kundërshtarin si jo-njerëzor, apo më keq akoma, si kriminel, dhe veprimet e tij shihen si barbare, edhe pse ato, të para objektivisht, nuk ndryshojnë nga veprimet e tua."

[nga: Martin List etj.: Politika Ndërkombtare. Probleme dhe koncepte bazë, Opladen 1995, F. 111]

Një tekst tjetër i kushtohet tematikës "Civilizimi i konfliktit" ...

[Autor: Ragnar Müller]

[Kreu i faqes]