Teksti i mëposhtëm skicon gjenezën e konceptit të paqes nga kohët e hershme deri në të tashmen:

"Norma e paqes pra kërkon jo-luftën. Por ajo kërkon edhe më shumë. Paqja është gjithashtu : „Burim, krijues, ushqyes, shumues, mbrojtës i të gjitha të mirave në qiell dhe në tokë...“ Ajo nuk është kusht vetëm  për vazhdimin e ekzistencës së njeriut, por edhe për shpalosjen e tij. Kështu ajo ekzistonte si koncept që në judizmin klasik, atëherë madje me referencë shprehimore brendashoqërore.

Por kushti paraprak për këtë paqe gjendet në një fjali më parë: Dhe Zoti do të gjykojë mes paganëve dhe do të „dënojë shumë popuj“. Mposhtja totale e armiqve të Izraelit është kushti i kësaj paqeje. Ajo perçohet nëpërmjet pushtetit të sunduesit, prej të cilit varet edhe garantimii drejtësisë së brendshme.

Vetëm testamenti i ri mori në lidhje me këtë një kundërpozicion radikal me kërkesën për të dashur armiqtë. Gjithsesi ajo duhet kuptuar në kuadër të konceptit të ri për paqen të Dhiatës së Re, i cili nuk ishte orientuar politikisht, por eskatologjikisht madje më shumë se sa ai i Dhiatës së vjetër. Ky koncept, marrë në kuptimin e ngushtë të tij, nuk ka absolutisht asnjë lidhje me zbulimin e ekzistencës tokësore, por i referohej në mënyrë ekskluzive lidhjes mes njeriut dhe Zotit.

Ndërsa në konceptin grek të Eirene-s lidhja mes garantimit të sigurisë  dhe atij të pasurisë, mirëqenies, shëndetit dhe qëndrueshmërisë shihet qartë. Edhe Islami bashkonte në konceptin e paqes sigurinë e jashtme - garantuar pëmes mposhtjes së armiqve - me mundesitë e brendshme të shpalosjes, të rregulluara me norma të caktuara. Kur konfucianizmi shpalli tre parimet e qeverisjes së mirë, pikërisht sigurimi i ushqimit,  ushtarëve dhe besimit të mjaftueshëm, ai lidhi, sigurisht pa përdorur konceptin e paqes, qëllimet e vazhdimësise dhe shpalosjes së ekzistencës së njeriut.  

Lidhja e këtyre dy qëllimeve në konceptin e paqes del edhe njëherë qartë në fillim të mesjetës te Augustini. Në të ai sheh  „qetësine e rendit“ (tranquillitas ordinis), e cila rregullon si mundësitë e shpalosjes së ekzistencës individuale njerëzore ashtu edhe sigurinë e kësaj ekzistence ndaj një sulmi të jashtëm.

Në fillim të Mesjetës dhe veçanërisht të kohëve moderne koncepti i integruar i paqes bie. Tani, para së gjithash nën ndikimin e së drejtës ndërkombëtare, ai do të reduktohet në fushën ndërshoqërore, ndërsa kushtet e shpalosjes, që duhen garantuar brenda për brenda shoqërisë, ndahen prej tij. Gjithsesi, në periudhën e formimit të shteteve territoriale dhe të absolutizmit ato nuk kanë luajtur një rol veçanërisht të madh dhe dolën në pah vetëm pasi rëndësia e iluminizmit dhe më pas e revolucionit francez ishte rritur dukshëm. 

Natyrisht norma e shpalosjes së ekzsitencës iu atribuua edhe koncepteve të tjera, si atij të mirëqenies (si drejtësi shpërndarjeje materiale) dhe konceptit të demokracisë (drejtësi shperndarjeje në pjesëmarrje). Kështu, norma e paqes u kufizua gjithnjë e më tepër në marrëdhëniet ndërshoqërore duke u reduktuar në këtë mënyrë në vazhdimësinë e ekzistencës.

Ajo iu referua sërish normës së shpalosjes së ekzistencës shumë vonë, pikërisht pas Luftës së Dytë Botërore, kur ndërvarësia në rritje filloi të zvogëlonte distancën mes shteteve. Norma e shpalosjes së ekzistencës zgjeroi kështu në mënyrë të konsiderueshme vlefshmërinë e saj duke përfshirë tanimë njerëz të njësive të tjera politike. "

[aus: Ernst-Otto Czempiel: Strategji paqeje, shndërrimi i sistemit përmes organizatave ndërkombtare, demokratizimit dhe ekonomisë, Paderborn 1986, F. 44-46]

[Kreu i faqes]