"Nga tradita mund të dallohen dy linja argumentimi: Paqja konceptohet në dy mënyra: ose si nje parim kozmik i rendit, si një shprehje mbihistorike, disi e përqendruar e një rendi botëror, që shpëtimin dhe legjitimimin e fundit e gjen fillimisht te Zoti, dhe më pas, si pasojë e shekullarizimit të të menduarit politik pas periudhës së reformimit, në arsyen dhënë gjithë njerëzve nga natyra;

Ose  si shprehje e bindjes së vullnetit njerëzor, si një produkt i kulturës politike i argumentuar racionalisht, i cili ka nevojë për etablim shprehimor nëpërmjet marrëveshjeve kontraktuale (marrëveshje për paqen në vend, pakt shoqëror) po aq sa edhe për mbrojtjen përmes pushtetit publik. Me këtë strukturë të dyfishtë argumentimi lidhet edhe çështja e raportit mes paqes dhe drejtësisë, pax dhe iustitia: Ose drejtësia i paravendoset paqes, dhe kjo e fundit vlen si fruti i natyrshëm i saj, ose rendi i paqes social-politike mund të vendoset dhe garantohet vetëm përmes sundimit të pushtetit publik; dhe këtu drejtësia, si parim i legjitimimit të një rendi të caktuar shoqëror, e pasvendosur në raport me paqen, nuk mund të realizohet pa paqe. 

Dhe: Në kontekstin e linjës së parë të argumentimit lufta duket si ndërprerje, prishje e paqes së natyrshme: bellum ruptura pacis. Në linjën e dytë tradicionale, lufta - pasojë e gabimeve dhe dështimeve njerëzore - është deri në një farë mase një gjendje normale ndërshoqërore. Paqja është Jo-Luftë:  pax absentia belli."

[nga: Reinhard Meyers: Konceptet bazë, strukturat dhe perspektivat teorike të marrëdhënieve ndërkombtare, në : Zyrën Qendrore për Edukimin Politik  (bot.): Nëohuri bazë mbi politiken, Botimi i 2-të, Bonn 1993, F. 285-286, 291]