Lidhje

Mungon organizimi hierarkik...	Ndryshe nga shumica e partive evropiane, partive amerikane u mongon organizimi hierarkik, me ndihmën e të cilit udhëheqësit partiakë do të kishin mundësinë e arritjes së unitetit të disiplinimit të senatorëve dhe përfaqësuesve të pabindur apo renegatë në rast se votonin kundër programit ligjvënës të partisë. Siç shprehet politologu Hugh Bone, partitë amerikane janë krijesa "Stratarchies", në të cilat çdo nivel i organizimit partiak vendos në mënyrë autonome. Meqenëse konkurruesit për poste publike krijojnë organizatat e tyre elektorale, sigurojnë etatet e tyre për fushata elektorale dhe përcaktojnë strategjitë e tyre elektorale, udhëheqësve partiakë, për zbatimin e disiplinës partiake, në dispozicion u mbeten vetëm pak instrumente (përkrahja apo refuzimi). Rrjedhimisht konstatohet fakti që partitë në Amerikë, në perspektivat e tyre janë provinciale, sepse senatorët dhe delegatët e Kongresit kanë detyrime vetëm ndaj organizatave lokale, orientimi politik i të cilave është tepër i ngushtë.
Provincializmi dhe fragmentimi i partive...	Përveç provincializmit të shkaktuar nga federalizmi, segmentimit të partive në Amerikë, në përbërjen e ndryshme të elektoratit të presidentit dhe të përfaqësuesve kontribuon edhe sistemi amerikan i zgjedhjeve. Sistemi i kolegjiumit të personave për zgjedhje në zgjedhjet presidenciale p.sh. nënvizon brenda elektoratit të tij rëndësinë e veçantë të shteteve të pasigurta politikisht me dendësi të madhe të popullsisë. Meqë të gjitha votat e personave për zgjedhje që i takojnë një shteti përkatës shkojnë në dobi të kandidatit që ka fituar shumicën e votave të votuesve në këtë shtet (parimi "Winner-take-all"), sistemi i kolegjiumit të personave për zgjedhje i shtyn kandidatët për president që të përqendrohen në rreth 15 shtetet me numrin më të madh të banorëve, të cilat kanë shumicën absolute të votave të votuesve, të nevojshme për zgjedhjen e presidentit të shtetit. Që nga viti 1932, në këtë rreth bëjnë pjesë edhe shtetet e mëdha me industri të zhvilluar, në të cilat jeton një numër i madh punëtorësh dhe pakicash të ndryshme etnike dhe racore. Grupe të tilla, po të votonin në bllok, do të vendosnin kahun e zgjedhjeve presidenciale. Ato përkrahin një politikë sociale liberale dhe ekonomike, për të cilën angazhohen me sukses në mbledhjet e zgjedhjeve partiake.
Personat për zgjedhje dhe Winner-take-all	Në këtë mënyrë, sistemi i kolegjiumit të personave për zgjedhje dhe parimi "Winner-take-all" u kanë dhëë këtyre grupeve mundësi shumë të mëdha ndikimi mbi politikën e presidentit. Sipas vlerësimeve të dy vëzhguesve politikë, Irving Kristol dhe Paul Weaver, nuk është e sigurtë nëse pa sistemin e kolegjiumit të personave për zgjedhje dhe parimin "Winner-take-all" do të kishte qenë i mundur zhvillimi i një presidence të suksesshme dhe ruajtja e saj në vitet 1932-1968.
Delegatët më tepër kanë detyrime ndaj zonës së tyre elektorale se sa ndaj partisë apo presidentit...	Nër dallim nga elektorati i presidentit, elektorati i delegatëve të Kongresit dhe i parlamenteve të shteteve federale është shumë heterogjen. Ai jeton pjesërisht në zonat pak të banuara fshatare, qytetet e vogla dhe të mesme, por edhe në pjesët e qyteteve të mëdha me dendësi të madhe të popullsisë, si p.sh. në Megalopolis, i cili shtrihet nga Los Anxhelesi në Kaliforni deri në San Diego. Përbërja e ndryshme e elektoratit bën që presidenti, Senati dhe Dhoma e Përfaqësuesve të nisen nga gërshetimet e ndryshme përkatëse të interesave ekonomike, politike dhe sociale. Përveç kësaj, periudha gjashtëvjeçare e zgjatjes së postit në Senat dhe rizgjedhja e një të tretës së senatorëve çdo dy vjet, si dhe periudha dyvjeçare e zgjatjes së postit të delegatëve, bëjnë që ndikimi i presidentit si udhëheqës partie në Kongres të jetë i vogël. Anëtarët e Kongresit, pretendimin e presidentit për udhëheqje e respektojnë në përgjithësi më pak gjatë zgjedhjeve të Kongresit, të cilat organizohen në periudhën midis zgjedhjeve presidenciale, se sa në vitin e zgjedhjeve presidenciale. Pa presidentin në krye të listës së kandidatëve të partisë së tij, shokët e tij partiakë në Kongres anojnë më tepër në respektimin e interesave të komunave, shteteve federale dhe të rajoneve përkatëse, se sa të preferencave dhe prioriteteve të presidentit.
Dobësim i lidhjes me partitë ...	Prirjet e ndryshme të sjelljes së votuesve amerikanë që nga fillimi i viteve 60 kanë përforcuar tendencat centrifugale në sistemin partiak. Së pari është rritur vazhdimisht numri i votuesve të pavarur, të cilët nuk identifikohen as me Partinë Demokrate e as me atë Republikane. Një sërë ndodhish traumatike si p.sh. trazirat racore, trazirat nëpër universitete dhe Lufta e Vjetnamit, por edhe mossuksesi i dy partive të mëdha në zgjidhjen e problemeve ekonomike si papunësia, inflacioni dhe varfëria, e kanë lëkundur besimin e votuesve në sistemin partiak. Ata tani i kushtojnë më tepër rëndësi imazhit dhe personalitetit të kandidatëve për president, si dhe temave aktuale në fushatat e zgjedhjeve presidenciale, p.sh. Lufta e Vjetnamit në vitin 1968, Watergate 1976, inflacioni si dhe "shumë shtet" 1980.
segmentimi i votave...	Prirja tjetër e rëndësishme është edhe rritja e segmentimit të votave që nga viti 1960. Përqindja e votuesve, të cilët votën e tyre ia japin kandidatit për president të njërës parti, ndërsa përkrahin konkurrentët për në Kongres të partisë tjetër, nga 40% në vitin 1960 është rritur në 60% në vitin 1980. Në zgjedhjet e fundit federale madje 70% e votuesve të pavarur e kanë ndarë votën mes kandidatëve të të dyja partive të mëdha. Ky segmentim i votave ka bërë që qysh nga përfundimi i Luftës së Dytë Botërore, ekzekutivi dhe legjislativi të kontrolloheshin për 14 vjetnga parti të ndryshme.
Problemi i bllokadës...	Në rastet e një segmentimi shumicë të votave mes një kandidati republikan për president në njërën anë dhe anëtarëve demokrat të kongresit në anën tjetër, presidentët republikanë Ajzenhauer, Nikson, Ford dhe Regan u ndodhën para një kongresi, në të cilin demokratët dominonin njërën apo madje edhe të dy dhomat. Me përjashtim të Franklin D. Rusvelt dhe Lindon B. Xhonson, kandidatët demokratë për president fituan më pak vota të votuesve se sa anëtarët e Kongesit të partive të tyre. Në këtë mënyrë, presidentët republikanë u detyruan shpesh të bashkëpunonin me një Kongres të kontrolluar nga opozita, i cili kishte qëndrim refuzues ndaj programit të presidentit. Presidentët demokratë në anën tjetër, për këtë arsye e kanë vështirë të fitojnë përkrahjen e Kongresit për politikën e tyre, sepse shokët e tyre partiakë janë imunë ndaj premtimeve dhe kërcënimeve të presidentit. Segmentimi i votave është një nga faktorët që e kufizon efektshmërinë e presidentit si udhëheqës partiak, minon shanset e tij për zbatimin e programit partiak dhe shkakton amulli dhe zvarritje të punës së qeverisë.
Roli i mediave...	Ndërkohë që federalizmi, ndarja e pushtetit dhe zhvillimi i ri në sjelljen e votuesve e kanë fragmentizuar sistemin partiak, masmediat i kanë sjellë zgjedhjet presidenciale në qendër të vëmendjes kombëtare dhe e kanë zvogëluar edhe më rolin e organizatave partiake në politikën e presidentit. Duke filluar me "bisedimet rreth oxhakut" dhe radiokonferencat e shtypit të Franklin D. Rusveltit në fund të viteve 30, të dy partitë e mëdha i kanë vënë mediat elektronike gjatë zgjedhjeve presidenciale në qendër të vëmendjes së tyre. Ndërkaq që nga Lufta e Dytë Botërore, televizioni e ka ndryshuar stilin dhe instrumentet e fushatave elektorale. Përveç shpenzimeve të rritura për organizimin e fushatave elektorale, përfshirja e suksesshme e mediave kërkon edhe një trup specialistësh për punë publike dhe studiues mendimesh, përpilues fjalimesh, këshilltarë në çështjet publike, kërkues profesionistë të mjeteve financiare për fushata elektorale dhe "trupa drejtuese". Disa fushata elektorale janë planifikuar madje nga agjensitë e reklamave, të cilat kanë formuar grupe specialistësh e që kandidatët dhe temat e fushatave elektorale i "paketojnë" si firmat që bëjnë reklamë për sapunët e tyre. Këta ekspertë i kanë dëbuar shefat tradicionalë të partive, të cilët më parë përbënin ekipin e presidentit në Shtëpinë e Bardhë. Që nga viti 1960, në rrethin më të ngushtë të këshilltarëve të tij bëjnë pjesë edhe ekspertët e mediave dhe të marrëdhënieve me publikun, të cilët në qendër të vëmendjes së tyre kanë ndikimin e vendimeve politike të presidentit mbi elektoratin dhe mbi mundësitë e tij për rizgjedhje.