Kultura perëndimore bazohet në lidhjen mes simboleve dhe ideve, të cilat rrjedhin nga burime fetare dhe nga filozofia e Greqisë së lashtë. Në fazën kur njerëzit skicuan sistemet e simboleve për shpjegimin e botës (fe, shkencë, filozofi), gratë ishin kaq të lëna pas dore, saqë nuk mund të merrnin më pjesë aktivisht në këtë përparim. Këtu duhet parë edhe një nga arsyet që grave në këto sisteme iu është përcaktuar një status i ulët. U krijuan dy konstrukte: "mashkullor" dhe "femëror". Këta ishin të ndryshëm në detyrat, aftësitë dhe mundësitë e tyre. Kjo u ka shërbyer brezave të mëvonshëm për të ruajtur status quo-në, që iu dukej ose si "e natyrshme", ose "e shkruar nga Zoti".

Pozita e gruas në filozofinë antike

Pjesa dërrmuese e filozofëve të lashtë e përligjnin trajtimin e pabarabartë me vendosjen e secilit nën të mirën e përgjithshme dhe me ndarjen e pabarabartë të dhuntive dhe aftësive. Gruaja shihet si një krijesë më e ulët "nga natyra".

Shembulli i Aristotelit: për të, qytetarë janë vetëm ata që janë të lirë nga veprimtaritë prodhuese dhe riprodhuese shtëpiake. Skllevërit, të huajt, gratë dhe fëmijët janë të përjashtuar nga jeta politike, sepse nuk kanë premisat e nevojshme. Ata shfaqen si ndihmës për të krijuar kushtet për elitën e qytetarëve të plotë.

Pozita e gruas në fetë monoteiste

Zhvillimi drejt monoteizmit, drejt idesë së një Zoti të vetëm vlerësohet në përgjithësi si përparim i njerëzimit drejt mendimit abstrakt. Ky proces u zhvillua në shembullin e patriarkatit, prandaj edhe simbolet e botës fetare të krishterimit, judaizmit dhe muslimanizmit u përcaktojnë grave një rol të dorës së dytë.

Sipas historisë biblike të krijimit, Zoti krijoi botën dhe burrin me frymën e tij dhe gruan nga brinja e këtij të fundit. Forca krijuese është shpirtërore dhe i është dhënë vetëm burrit, i cili, sipas Biblës, ka edhe aftësinë e abstragimit, duke iu vënë emra bimëve, kafshëve dhe gruas. Burri u krijua sipas shëmbëlltyrës së Zotit, ndërsa gruaja është "ndryshe". Mbetet e paqartë nëse gruaja është njeri "i vërtetë", ngaqë ajo nuk është krijuar me frymën e Zotit. Gruaja është shoqëruese dhe ndihmëse e burrit.

Një histori tjetër e rëndësishme në këtë kuadër është paraqitja e rënies nga mëkati. Eva e shtyn Adamin në tundim, e shtyrë nga gjarpri, duke i dhënë një mollë nga pema e njohjes së të mirës dhe së keqes. Në këtë mënyrë, ajo shkakton rënien e njeriut nga mëshira e Zotit. Kjo do të thotë që gruaja është më mëkatare se burri. Gruaja është simbol i seksualitetit, e në këtë mënyrë, edhe i mëkatit. Prandaj edhe varësia dhe inferioriteti i gruas ndaj burrit është pjesë e vullnetit të Zotit.
"Kjo ishte shenja për Adamin që tek e shoqja ai të shihte veten si në pasqyrë, ndërsa për Evën një paralajmërim për t'iu nënshtruar burrit, prej të cilit vinte."

[Autore: Dorette Wesemann, Redaktor: Ragnar Müller]

[Kreu i faqes]

Temat:  Të drejtat e njeriut  I  Modele  I  Demokracia  I  Partitë  I  Evropa  I  Globalizimi  I  Kombet e Bashkuara  I  Qëndrueshmëria

Metodat:    Didaktika politike    II    Pedagogjia e paqes    II    Metodat

     

Kjo ofertë Online mbi edukimin politik u zhvillua nga agora-wissen, Shoqata e Shtutgartit për përçim dijesh përmes mediave te reja dhe edukimit politik. Në rast pyetjesh apo vërejtjesh drejtohuni Ju lutem te ne.