[tabela e ndryshuar sipas: Schmidt-Häuer, Julia: Menschenrechte – Männerrechte – Frauenrechte; LIT: Münster 2002, S. 172]

E veçanta e kësaj forme dhune qëndron në faktin që ajo nuk drejtohet ndaj një gruaje të vetme, por ndaj të gjitha grave si grup shoqëror. Dhunë ndaj grave është gjithçka që iu mohon atyre të drejtën për të shpalosur aftësitë dhe mundësitë e tyre për zhvillim, vetëm për shkak të gjinisë së tyre. Ajo është shpesh formë e përçmimit të gruas që është pranuar në një shkallë të caktuar në shoqëri, ndërkohë që nuk perceptohet fare nga burrat. Ndërsa gratë pranohen si e keqe e domosdoshme ose si një formë biologjike e marrëdhënies burrë-grua. 

Dhuna kategorizet në dhunë të strukturuar dhe dhunë personale. Me dhunë personale nënkuptohen sulme të drejtpërdrejta fizike ndaj gruas sic është p.sh. përdhunimi i grave dhe vajzave, keqtrajtimi fizik dhe vrasja e grave. Dhuna personale qëndron në shumicën e rasteve, në lidhje të drejtpërdrejtë me trupin femëror, me funksionin riprodhues të gruas dhe seksualitetin e saj. Dhuna e strukturuar shprehet në ideologjinq e ndjenjës së inferioritetit, në mospërfilljen e statusit të gruas dhe në superioritetin e burrit në shunë fusha shoqërore.

Ndaj dhunës seksuale, qeveritë nuk reagojnë me të njëjtat mjete dhe të njëjtat masa ndëshkuese si ndaj veprave të tjera penale. Dhuna ndaj grave, për një kohë të gjatë nuk konsiderohej fare si shkelje e të drejtave të njeriut, por si çështje "e brendshme" e shteteve të veçanta, ndërsa në shtetet e veçanta si çështje "private" e viktimës dhe keqbërësit. Kjo i ka rrënjët në dallimin e sferave "publike" dhe "private", që ekziston qoftë në shoqëritë tradicionale patriarkale, qoftë në shoqëritë perëndimore.